Üç gündür birilerinin onu takip ettiği hissine kapılıyordu. Hissettiği şeyin hiçbir anlamı yoktu. Alelade biriydi ve kimse için önemi yoktu. Okuldan çıktığı günün ertesinde başlamıştı bu his. O gün olanların gerçek olduğunu düşünmüyordu. İnsanları ve zamanı durdurmak… saçmalamanın bir manası yoktu. Hayal dünyasında ürettiği şeylerdi olanlar. Bundan ötede hiçbir gerçekliği yoktu. Ertesi gün okula gittiğinde kimse bir şey dememiş, sadece müdür çağırıp neden okuldan ayrıldığını sormuştu. İnsanlarla arası iyi olmasa bile dersleriyle iyiydi ve sessizliği sayesinde hocaları tarafından sevilirdi. Ne de olsa başlarını ağrıtmıyordu. Rahatsız hissettiğini ve çıkmak zorunda kaldığını söylemişti. Bir şey söylememişti müdür. Genel geçer ifadeyle, bir daha olmasın bile dememişti.
Okuldan çıkalı yarım saat kadar olmuştu. Cuma, en sevdiği gün. İki gün insanlardan uzak, tek başına vakit geçirmek. Bunu bilmek bile içini mutlulukla doldurmaya yetiyordu. Normalde eve servisle dönüyordu ama bugün iki durak önce inmişti. Komedyen ve Rorschach ile ilgili kitabı bitirmişti. Dakikadamlar ve İpek Hayaleti anlatan bölümü alacaktı. Her zaman gittiği kitapçı büyük bir iş hanının alt katındaydı. Köşeyi dönüp, iş hanına doğru inen yokuştan aşağı yürürken yeniden takip edildiğini hissetti. Biri veya birileri kesinlikle peşindeydi. Yolun karşısına geçmeye karar verip aniden durdu ve arkasına baktı. Sokakta birkaç kişi vardı ve kimse ona bakmıyordu.
“Deliriyor olabilir miyim acaba?” diye mırıldandı.
Hızlı adımlarla yolun karşısına geçip tekrar arkasına baktı. Kimsenin onunla ilgilendiği yoktu. Gereksiz yere kuşkulanıyordu. Önüne dönünce bir iki adım ileride duran kadınla göz göze geldi. Yüzü tanıdık geliyordu ve bu gerçekten normal değildi. Birkaç saniye birbirlerine baktılar. Sanki her ikisi de bir şey bekliyordu.
“Benimle gelmen gerekiyor”
Ses beyninin içinde yankılandı. Kadının konuşmadığından emindi. Dudaklarını oynatmamış, ağzından hiçbir ses çıkmamıştı. Şaşırma ve korku arasında gidip gelen Alper kadının yüzüne baktı. Yaşadığı şeye anlam vermiyordu.
“Düşündüğün şey gerçek ve korkacak bir şey yok. Asıl korkman gerekenler seni bulmadan aramıza katılman gerekiyor”
Alper artık emindi. Karşısındaki kadın beyninin içinde konuşuyordu. Delirdiğine dair en küçük kuşkusu kalmamıştı. Gördüğü şey muhtemelen şizofrenik bir hayaldi. Tıpkı insanları dondurduğunu düşündüğü andaki gibi. Korku bedenini ele geçirirken seslerin yeniden yavaşlamaya başladığını hissetti. İşte yeniden oluyordu.
“Hayır” diye bağırdı karşısındaki kadın beyninin içinde yankılanan sesiyle, “Bunu yapma, seni fark edecek…”
Fakat cümlesini bitiremeden olduğu yerde dondu. Sağ eli Alper’e doğru uzanmıştı. Ağır adımlarla kadının yanından geçip koşmaya başladı. İnsanlar, sesler, arabalar, her şey durmuştu. Artık emindi, tamamen delirmişti.
