Feyza bugüne kadar yapılmamış olanı yaptığında Sessizler için umut doğmuştu. Efsanelerde adı geçen büyücülere benzer biri; bu kez onlara karşı değil, Asallar’a karşı savaş açmıştı. Ona ulaşıp yanlarında savaşmaya ikna etmeyi başarırlarsa rüzgar yeniden onların tarafına doğru esebilirdi. Ona sunabilecekleri büyük paraları ya da makamları yoktu. Ancak başaramadıkları takdirde daha kötü durumda olmayacaklardı.

Yaşlı adam şöyle demişti, “Neyin ya da kimin intikamını almak için bunu yaptığını bilmiyoruz. Fakat intikam duygusu haricinde hiçbir şey seni bu yola çıkarmazdı. Hele de karşına aldığın insanların gücünü bildiğin halde. Sana alabileceğimiz ortak bir intikamdan başka sunabileceğimiz hiçbir şey yok”

Sessizler’in kaç kişi kaldığını sorma gereği duymadı Feyza. Tek başına devam edeceği intihar görevi yerine, yanında onunla birlikte savaşacak insanlarla daha büyük zararlar verebilir, hatta Asallar’ın kökünü kazıyabilirdi.

Yaşlı adama şöyle dedi, “Öncelikle onlardan nasıl saklanmanız gerektiğini öğreteceğim. Sonra ne yapacağımıza bakacağız”

…

Bu hikaye sadece gerçekleri bilen birkaç kişinin anlattığı gibi yazıldı. O gün asırlardır süren talihsiz gidişin döndüğü noktaydı. İlk saldırı olduğunda üstünden o kadar zaman geçmişti ki Asallar Feyza’nın ortadan kaybolduğunu ya da başına bir şey geldiğini düşünmeye başlamıştı. Hiç beklemedikleri anda ve zamanda gerçekleşti. Kaybettikleri insanlar kilit noktadaki isimlerdi. Birkaçı Feyza’nın güçlerine yeni güçler eklemek için kullanıldı.

Bugün savaş hala devam etmekte. Asallar eskisi kadar olmasa da güçlerini koruyor. Ancak pervasız değiller artık. Her seferinde eksiliyor ama karşıya doğru düzgün zarar veremiyorlar. Feyza ise onlarca güce sahip. Yeryüzünde gelmiş geçmiş en güçlü insan olarak aramızda yaşıyor. Neredeyse Asallar’la tek başına mücadele edebilecek seviyeye geldi. Ancak bu başka bir hikayenin konusu.

Bir gün bir yerde onunla karşılaşmanız mümkün…

İşin özeti Asallar intikam almak için dünya üzerindeki tüm üyeleri ile Feyza’nın peşine düşmüştü. Tarihleri boyunca yürüttükleri en büyük sürek avını başlatmışlardı. Kahinler onun yerini bulmak için uğraşıyordu uğraşmasına ama Feyza seviyesinde bir büyücü için onlardan saklanmak kolaydı. Her şeyden uzakta sakin bir kasabada vaktini geçiriyor, bu aşamadan sonra nereyi hedef alması gerektiği konusunda düşünüyordu. O habersiz olsa da ismi kulaktan kulağa yayılıyordu. Bugüne kadar saklanmayı başarmış, hayatlarını o sayede koruyabilmiş birkaç kişi de Feyza’ya ulaşabilme umudu ile onu arıyordu.

Hava güzel olduğundan kasabanın dışındaki nehir kenarında oturmaya karar vermişti. Buraya geldiğinin birinci haftasında keşfettiği eşsiz yer tuhaf şekilde ona huzur veriyordu. Yağlı boya tablodan çıkmış kadar güzel manzaralara şahit oluyordu her seferinde. Yaptığı kısa yürüyüşün ardından, devasa gövdesini saran koca dallarını dört bir yana uzatmış ıhlamur ağaçlarından birinin altına oturdu. Karşısında uzanan dağların tepelerinde hala kar vardı. Esen rüzgar etrafı saran ağaçların arasında ötüşen kuşların seslerine eşlik diyordu. Gözlerini kapatıp huzurun sesini dinledi. Keşke sonsuza kadar burada kalabilseydi. O sırada arkasında birinin varlığını hissetti. Oradan geçip giden herhangi biri olabilirdi veya işin kötüsü olmayabilirdi. Sakince gözlerini aralayıp kendini hazırladı ve ağacın gövdesinin kenarından arkaya doğru baktı. Uzun saçlı ve sakallı yaşlı bir adam öylece durmuş onun bulunduğu tarafa bakıyordu. Normal bir zaman olsa önemsemeyebilirdi ama şu an öyle bir dönemin içinde değildi. Etrafta başkalarının olabileceğini düşünüp göz gezdirdi. Kimse yok gibi görünüyordu. Adamın ne istediğine dair en küçük fikri yoktu ama böyle bir anda sessizce karşısına çıkması tesadüf olamazdı.

Ağır ağır yerinden kalkıp sert bir ses tonuyla, “Ne istiyorsun?” diye bağırdı.

Adam onu hiç duymamış gibi öylece duruyordu. Feyza saldırıp saldırmaması konusunda karar vermeye çalışırken başka birilerinin olması ihtimaline karşı hala tetikteydi. Fakat hiçbir şey olmuyordu. Ne adam olduğu yerde durmaktan başka bir şey yapıyor ne de birileri ortaya çıkıyordu. Telepati gücünü kullanarak aynı cümleyi adamın zihninde tekrarladı. Normal biri olsa şaşırması gerekirdi. Adamsa tepkisiz bir yüz ifadesi ile ona bakmaya devam etti.

“O sensin” dedi sonunda yaşlı adam, “Seni bulmak için geldim”

Hizmetçileri saf dışı bırakması çok da zor olmadı. Yiyeceklerine kattığı ilaçlarla kısa sürede kendilerinden geçtiler. Aylin’in odasına girip işini bitirmesi ise iki saat kadar sürdü. Evden çıkmadan önce duş alıp kıyafetlerini değiştirdi. Üstü başı kan içindeyken dışarıda dolaşamazdı. Gerçi ister öyle ister böyle; sadece Asallar değil, şehrin tüm polisleri peşine düşecekti. Dışarı çıktığında derin bir nefes alıp gökyüzüne baktı.

“Sanırım uçmalıyım” deyip gülümsedi.

Şehrin diğer yakasında oturan Arif’in gücü buydu. Bildiği kadarıyla on beş yaşındaki bir kızdan elde edilmişti.

“Neden olmasın ki?” diye mırıldandı ve arabasına bindi.

Arif’in evi büyükçe bir bahçe içindeydi. Aylin’in yönettiği holdinge bağlı şirketlerden birinin başındaydı. Şimdiye kadar bir kez ama uzaktan görmüştü.

Aracıyla bahçe kapısındaki kulübede bekleyen korumaların önüne gelip, “Arif Bey evde mi acaba?” diye sordu.

Evet cevabını aldığında aracın motorunu kapattı. Sakince arabadan inip adamların ikisini de duvara fırlattı. Adamlar bayıldıktan sonra kapıyı açtı ve eve doğru sürdü. Arif evinde küçük bir parti veriyordu. İçeridekilerin kim olduğunu önemsemedi Feyza. Epeyce bir bağırış çağırış oldu. Arif’i alıp çıktığında ardında büyük bir dağınıklık bırakmıştı.

Arka koltukta elleri ayakları bağlı vaziyette yatan Arif kendine geldiğinde, “Kısa bir işimiz var, endişelenme” deyip omuz ucundan ona tebessüm etti. “Az sonra bütünüyle özgür olacaksın, söz”

Şehirden epeyce uzaklaşıp kırsala çıktı. Buralara daha önce gelmemişti ama dağlık arazide saklanacak bir yerler bulmanın çok da zor olacağını düşünmüyordu. Ana yoldan ayrılıp toprak yollara girdi. Sonunda yıkıp dökük bir barakaya ulaştı. Tavanı çökmek üzereydi ama iş görürdü. Önce Arif’in gücünü söküp cesedini kulübenin ötesindeki dere yatağına attı. Fazlası ile yorulmuştu. Beklediğinden daha yoğun bir gece olmuştu. Uykuya direnmedi. Yarısı fareler tarafından yenmiş yatağa uzanıp deliksiz bir uykuya daldı. Rüyasında Alper’i gördü. Beraber bir yerlere seyahat ediyorlardı.

Uyandığında aklındaki tek şey onu çok özlediğiydi….

Uzunca bir süre Aylin’in güvenini nasıl kazanacağını düşünüp durdu. Çünkü kapıyı açacak kelime buydu, güven. Aklına gelen tek şey onun koleksiyon hastalığı oldu. Bunu daha önce birilerinden duymuştu. Uzun yıllardır Osmanlı dönemi hat eserleri biriktiriyordu Aylin. Elindeki koleksiyon dünya çapında isme ve öneme sahipti. Eğer yeterince değerli bir eseri ona sunabilirse gerisini getirebileceğini düşünüyordu. Yolu bulunca oturup çalışmaya başladı. Yeteri kadar bilgiye ulaşıp istediği evsafta bir eseri bulması aylar sürdü. Önce sahibi ile iletişim kurup eseri almak istediğini söyledi ama nafile. Böyle bir şeyin ihtimali bile yoktu. Israr ya da fiyatı yükseltmek hiçbir işe yaramadı. Ancak bu basit ayrıntı Feyza’yı durdurmayacaktı. Eren’in yanına gitti ve bir anlaşma yapmak istediğini söyledi. Eren’in ise tek merak ettiği şey Alper oldu.

Feyza ağlamamak için yutkunarak, “Onu öldürdüler” dedi, “Sana her şeyi anlatamam ama istediğim şey onun intikamına giden yolun kapasını açacak”

Bir an gerçeğin tamamını söylemek istedi ama o zaman işler sarpa sarabilirdi. Eren parmaklarını oturduğu masaya vururken pencereden dışarı bakıp bir süre düşündü. Hiçbir şey demeden bakışlarını Feyza’ya çevirdi ve sonunda ayağa kalkıp, “Pekala, bunu yapacağım” dedi. “Senden para istemiyorum ama intikamını alacağına dair söz ver. Pek belli etmesem de o çocuğu severdim”

“Söz” dedi Feyza göz yaşları yanağından kayarken. “Sadece bunun için yaşıyorum”

Eren iki gün içinde istediği hattı ona ulaştırdı. Artık gerisi Feyza’ya kalmıştı. Aylin’den randevu isteyip beklemeye başladı. Bir aylık beklemenin ardından Aylin randevuyu onayladı. Feyza belirtilen gün ve saatte randevuya gitti. Görünürde bir holdingin yöneticisi olan Aylin iş yerinde randevu vermişti. Donuk, ifadesiz yüzü ve sizi delip geçen bakışları ile ürkütücü bir kadındı.

Feyza odasına girer girmez, “Efendim size maruzatımı belirtmeden önce bir hediye takdim etmek istiyorum” diyerek yanında getirdiği hattı Aylin’in masasının üstüne koydu.

Aylin özenle hazırlanan paketi açınca donuk yüzünde belli belirsiz bir tebessüm oluştu ve “Buna nasıl ulaştınız?” diye sordu.

Feyza, “Efendim müsaade ederseniz orası bende kalsın. Fakat umuma teşhir etmemenizde fayda var takdir edersiniz ki” dedi ve tebessüm etti.

Aylin aynı şekilde karşılık vererek, “Bunu tahmin etmek çok da zor değil. Yıllardır peşinde olduğum bir parçaydı” dedi.

O andan sonra güvenini kazandığını biliyordu. Aylin artık avucundaydı. Hediyeye o kadar memnun olmuştu ki bu kadarını beklemiyordu. Feyza’ya oraya neden geldiğini dahi sormadı. Gerçi Feyza yaptığı araştırmalar için desteğini istemek üzere geldiğine dair bir şeyler uydurmuştu ama hiçbirine gerek kalmadı. Aylin ısrarla onu yemek için evine davet etti.

Gözlerini açtığında sabah olmuştu. Yatağa uzanırken aklını kurcalayan soruların hiçbiri yoktu artık. Bunun nasıl olduğunu ara ara kendine sorduğu oldu ilerleyen zamanlarda ama cevabını bulamadı. Yaptığı şeye dair ne bir pişmanlığı ne de tereddütü vardı. Önce güzel bir kahvaltı yaptı ve ardından Asım’ın cesedinden kurtuldu. Yeni gücü ve her geçen gün giderek berraklaşan hedefi için yapması gereken bir sürü iş vardı. Takip eden günler Asallar’la beraber Asım için endişelendi ve onu bulabilmek için yapılan çalışmalara destek verdi. Sadece teknik aramalar değil, büyücüler de katıldı aramalara ama Feyza seviyesinde bir usta için onların Asım’ın cesedine ulaşmasını engellemek oldukça kolaydı. Çabalar giderek azaldı ve sonunda bitti.

Feyza sadece yeni kurbanını aramakla kalmıyor bir çok gücü kendisinde toplayabilmek için gerekli koşulları da öğrenmeye çalışıyordu. Amacı hiç kimsenin ulaşmadığı güce erişmekti. Asallar’ın efsaneleri Antik Mısır ve Osmanlı döneminde iki üstattan bahsediyordu. Fakat onların nasıl olup da bir çok gücü bedenlerine aktardıklarına dair hiçbir bilgi yoktu. İkinci güç zaten tehlikeliydi ama üçüncü ya ölüm ya da başarı idi. Alternatif bir yol gözükmüyordu. Ve anladığı kadarıyla deneyip görmekten başka bir yol yoktu.

İkinci kurbanını bulmakta çok zorlanmadı. Ebru olabilecek en ideal adaydı. Alper’le ilişkili kim varsa Asım’la aynı akıbeti paylaşacaktı. Yine acele etmeden planını yaptı ve Ebru’yu ilk ayini yaptığı eve götürdü. İnsan tuhaf bir varlık doğrusu. Asım üzerinde büyüyü icra etmeye başladığında zorlanmıştı. Fakat Ebru üzerinde işleme başladığında aynı şeyleri yaşamak bir tarafa neredeyse zevk aldığını fark etti. O aşamada hedefine odaklanmaya çalıştı. Bunu insanları öldürmek için değil intikam almak için yapıyordu. Gücü Ebru’nun bedeninden çıkardığında hayatına son verdi. Ebru ölmek üzereyken bir şeyler mırıldanmaya çalıştı ama aldırmadı. Saçma sapan şeyleri dinleyecek vakti yoktu.

İşte bu aşamadan sonra üçüncü kurbanını aramaya başladı. Önce Alper’in öldürüldüğü ayine katılanlardan birini seçmeyi düşündü ama onların sahip olduğu güçler işine yarayan şeyler değildi. Liderlerden birini seçmeye karar verdi, Aylin’i. Başarılı olup olmayacağını bilmediği çıkarma ayini sonunda; en azından kendisi ile beraber, Asallar’ın yöneticilerinden birinden kurtulacaktı. Öyle ya da böyle çıktığı yolun sonunda başına gelecek şey belliydi zaten. İlerlediği her basamakta onlara en büyük zararı verecekti. Eğer bu ayini başarırsa her şeyin başlayacağı noktaya varacaktı.

Kitaptan çektiği resimleri incelediği bir gece Asım aradı. Yemeğe davet ediyordu. Kim bilir kaçıncı kez. Onu reddetmekten bıkmıştı ama Asım ısrar etmekten bıkmamıştı. Her seferinde başka bir mazeret bulup aramayı başarıyordu. Ebru ile beraber Alper’le ilk buluşmaya giden kişi olduğunu biliyordu. Hikayeyi Alper’den dinlemişti. Telefonu kapattığında ayini kimin üzerinde icra edeceğini bulmuştu. Halletmesi gereken iki mesele vardı; Asım’ı öldürdükten sonra kimse peşine düşmemeliydi ve ayini icra edeceği yeri düzenlemeliydi. Eğer asırlardır devam eden gizli bir örgütün üyesiyseniz ve orada yeterince yükseldiyseniz kesinlikle sıkıntı duymayacağınız tek şey vardır, para.

Önce ayini yapacağı uygun yeri aramaya koyuldu. Gözlerden uzak, güzel bir bağ evi buldu. Orayı satın alıp içini gereken şekilde düzenledi. Artık tek yapması gereken Asım’ı oraya getirmekti. Muhtemelen en zorlanmayacağı şey bu olacaktı ama kimse görmeden bunu yapması gerekiyordu. Sadece polis değil, Asallar da yetkin üyelerinden biri ortadan kaybolunca işin peşine düşecekti. Oturup en ince ayrıntısına kadar plan yaptı. Hiçbir şeyi atlamaması gerekiyordu. Günlerce kafa patlattıktan sonra planını yaptı ve hazırlıkları tamamlamaya girişti. Asım’a kütüphanesinde bulunan bir eser için gelmek istediğini söyledi. Daha önce de iki kez gitmişti ama bunu isteyerek yapmamıştı. Doğal olarak hemen kabul edildi ve ertesi gün Asım’ın evine gitti. İstediği eseri incelerken Asım’a yeni aldığı evden bahsetti. Sonra laf arasında onu davet etti. Asım şaşkındı. Böyle bir şeyi hayal etmediği belliydi. Kimseye söylememesi konusunda söz vermesini istedi. Asım düşünmeden istediği sözü verdi.

“O halde” dedi Feyza gülümseyerek, “Yarın akşam şuradaki benzinlikte park ettiğim aracı bul. İçinde seni bana getirecek haritayı bulacaksın” dedi ve telefonunda açtığı haritada benzinliğin yerini gösterdi. “Unutma kimseye söylemek yok”

“Bu anı yıllardır bekliyorum. Bırak söylemeyi istersen düşünmem bile o ana kadar” diyen Asım gülümsedi.

Aldığı eski aracı dikkatle seçtiği ara yollardan köhne benzinliğin bahçesine bırakmıştı. Aracın plakasını değiştirmiş, torpidosuna buluşma noktasını gösteren haritayı koymuştu. Söylediği gün ve saatte Asım aracın olduğu yere geldi. Kısa süre araç içinde bekledikten sonra haritada gösterilen noktaya doğru ilerledi. Asfalt yol bir süre sonra toprak yola döndü. Feyza’nın böyle bir yerde neden buluşmak istediğini anlayamıyordu ama bunun üzerinde düşünecek durumda değildi. Heyecanına yenik düşmüş durumdaydı. İşaretli noktaya geldiğinde arabayı yolun kenarına çekti. Zifiri karanlık gecede, eski arabanın soluk farlarının aydınlattığı yer dışında hiçbir şey görünmüyordu.

“Çok saçma” diye mırıldandı, “Burada olması gerekiyordu”

Doğru yere gelip gelmediğini anlamak için tekrar haritaya baktı. Evet, doğru yerdeydi. Fakat bırakın burada biri ile buluşmayı, geçip gitmek için bile tercih etmezdiniz. O an durum tuhaf gelmeye başladı ama yirmi metre kadar ileride, ağaçların arasında bir arabanın farları açıldı. Gece aydınlanmıştı. Feyza buradaydı.

Her şey bittiğinde Alper’i öldürmüşlerdi. Son bir kez ona bakmak için odaya girdi. Tanıştıkları günün sabahından itibaren yaşadığı ikilem basitti aslında. Büyücü olmak veya aşık olmamak için mücadele etmek. Hep birinci tarafta kalmaya çalışmıştı. Varmak istediği amaç birine aşık olmaktan, pembe panjurlu ev hayali kurmaktan ötedeydi. Sadece hedefine odaklandı. Şimdi karşısında duran cesede bakarken kalbinde açılan devasa deliği fark ediyordu. Kocaman bir boşluk. Her şeyi ve herkesi yutup yok edebilecek kadar büyük hem de. Çocukluğundan beri hayal ettiği yerdeydi ama ne pahasına.

“Artık bir katilsin” diye mırıldandı, “Hem de sevdiğin adamın katili”

Alper’in yanından ayrılırken inandığı ne varsa yerle bir olmuştu. Keşke en başında olacakları görebilseydi ama artık çok geçti. Uzunca bir süre intihar etmeyi düşündü. Bunu kendisinin yapmasına bile gerek yoktu. Asallar’dan ayrılacağını söylerse onu muhakkak öldürürlerdi. Ancak bunun kimseye faydası olmayacaktı. Alper’in yanından ayrılırken kendine verdiği sözü tutmak zorundaydı. Her ne pahasına olursa olsun onun intikamını alacaktı. İçindeki suçluluk duygusunun başka bir çözümü yoktu. Feyza’nın önünde tek bir seçenek vardı artık. Asallar’ın içinde kalmak. O kadar ileri gitmişti ki buradan geri dönmesi olanaksızdı. Ona tüm kapılar ve sırlar açılmış, hatta bir kurban ayinine katılması için müsaade edilmişti.

Hiç kimsenin çalışmadığı kadar çalışmaya ve verilen bütün çirkin işleri kusursuz derecede yapmaya başladı. Bir sürü kitap okudu, kimsenin göze alamadığı tehlikeli büyüler üzerinde çalışmaya başladı. Haftalar, aylar ve yıllar hızla akıp giderken Asallar’ın içinde giderek yükseldi. Artık bilgelerden biri olarak kabul ediliyordu. Cinayetin üzerinden geçen üçüncü yılda eski kitaplardan birini okurken süper güçlerin sadece insanlardan değil onları büyüyle ele geçirenlerden de elde edilebileceğini okudu. Aradığı cevap buydu işte. Gücü masumlardan değil onları öldürenlerden ele geçirecekti. Fakat bunun nasıl yapılacağını öğrenmesi gerekiyordu. Yasaklı büyülerden bahseden eserlerin adını duymuştu ama onlara ulaşmak kolay olmayacaktı. Asallar içindeki bilgelerden biri olarak tüm kütüphaneleri ve özel koleksiyonlardaki eserleri teker teker gözden geçirmeye başladı. Bazı koleksiyon sahipleri eserleri göstermeye hevesli olmasa da aracılar vasıtası ile onlara ulaşabildi. Zaman alıcı ve uğraştırıcı bir süreçti. Ancak ulaşmak istediği amaç için değerdi.

“Yorgunluğuna iyi gelecek” demişti Feyza ama pek işe yaramamıştı.

Gözlerini açtığında kafası zonkluyordu. Gece boyu tuhaf bir rüya görmüştü. Çırılçıplak yerde uzanırken çevresini sarmış garip giyimli insanlar bir şeyler mırıldanıp durmuştu. Yataktan doğrulup etrafına baktı. Güneşin ışıkları beyaz tüllerin arasından odayı aydınlanıyordu. Yazın ilk günleri, yılın en güzel zamanları. Aralık pencereden ötüşen kuşların sesleri geliyordu. Daha önce bu kadar güzel bir güne uyanmadığını düşündü. Ayağa kalkıp banyoya doğru giderken başı döndü. Yere yığılacakken zar zor duvara tutunmayı başardı. Dün gereğinden fazla zorlamıştı kendini. Sanki acelesi varmış gibi. Başının dönmesi bir tarafa, son derece bitkin hissediyordu.

Odaya giren Feyza, “Neyin var?” diyerek koluna girdi.

“Bir şeyim yok, iyiyim. Yeterince dinlenmedim sanırım biraz başım döndü” dedi Alper gülümseyerek.

Alper’in kolunu omzuna atan Feyza sinirli bir ses tonuyla, “Uzan şöyle, sana yiyecek bir şeyler getireyim. Ne acelen var sanki” dedi.

Ömrü boyunca başına gelen en iyi şeyin Feyza olduğunu düşündü. Bunu hak edecek hiçbir şey yapmamıştı. Yatağa uzanınca kendini biraz daha iyi hissetti. Hiç olmazsa başının dönmesi geçmişti. Kısa süre sonra Feyza elinde koca bir tepsi ile odaya girdi. Harika şeyler hazırlamıştı.

“Ne ara kalktın da yaptın bunca şeyi?” diye sordu tebessüm ederek.

“Senin gibi tembellik yapmadığım için zor olmadı” dedi Feyza gülümsemesine karşılık verip. “Hadi ye bakalım”

Birkaç şey atıştırdıktan sonra yeniden uykusu geldi. Gözlerini açacak enerjisi dahi yoktu. İstemsiz şekilde uykuya daldı. Rüyasında Elif’i gördü bu kez. O güne kadar hiç görmediği Elif’i.

Elif, “Kaçıp kendini kurtar” dedi korku içinde fısıldayarak.

Ardından dün gece rüyasına giren adamları gördü. Yeniden başına toplanmış bir şeyler mırıldanıyorlardı. İşte o an uyumadığını fark etti. Bu gördüğü şey rüya değil gerçekliğin kendisiydi. Yattığı yerden doğrulmaya çalıştı ama yapamadı. Gücünü kullanmayı denedi ama onu da beceremedi. Ya halsizlik ya da başka bir şey gücünü kullanmasına mani oluyordu.

“Asım burada” diye geçirdi içinden.

Yanında duranlardan biri çömelerek zarifçe ensesinden tutup kadehteki sıvıyı ağzına döktü. Feyza’ydı bu! Onlardan biriydi. Tuzağa düşmüştü.

Feyza kadehi dudaklarından uzaklaştırırken kulağına eğilip, “Beni affet lütfen” dedi.

Sesi titriyordu…

Artık ne Asalları ne de çaresiz insanları düşünüyordu. Rüzgarın önündeki yaprak gibiydi. İşin doğrusu bir şeyleri düşünecek kadar boş vakti de yoktu. Eğlence parkına düşmüş çocuk gibi her gün yeni şeyleri tecrübe ediyordu. Günler birbiri peşine akıp giderken her şey Feyza ile tanışması ardından değişti. Eve bir çok fahişe gelip gitmişti. Ancak Feyza’yı görür görmez aşık olmuştu Alper. Tuhaf bir duyguydu ama neredeyse yanındayken bile onu özlüyordu. Değişmesine yol açan şey ise aşkı değil Feyza’nın anlattıkları oldu. Eren’in sonu gelmeyen partilerinden biri yüzünden uykusuz geçen gecenin sabahında hava almak için bahçeye çıkmışlardı. Sessizce birbirlerine sarılmış yeni doğan güneşi izlerken Feyza hayatını anlatmaya başladı. Elbette ki daha önce birkaç sormuştu bunu. Fakat Feyza hiçbir şey anlatmamış, lafı dolandırıp başka şeylerden bahsetmişti.

Anne ve babasını hiç tanımamış, hayatı şiddet ve tacizle geçmiş birinin hikayesini birinci ağızdan dinlemek gerçekten kolay değildi. Üstüne üstlük bunları size anlatan kişi hayatınızın aşkı ise daha da zordu. Alper o sabahın ardından kendine gelemedi. Feyza’nın başından geçenlerin intikamını almak, diğer insanların aynı şeyleri yaşamaması için harekete geçmek ve bomboş bir hayat yaşamaktansa iyilik için savaşmak. Sürekli bunları düşünüp duruyordu. Bir ara Eren’le de konuşmayı düşündü ama hiçbir işe yaramayacağını bildiğinden vazgeçti. Eskisi gibi tek başına hareket edecek ve iyilik için, daha doğrusu Feyza için savaşacaktı. Ancak asıl yapması gereken Feyza’nın yaptığı gibi hayatını ve tabi ki yeteneğini ona anlatmaktı. Madem o sır saklamadan her şeyi apaçık anlatmıştı aynısını Alper de yapacaktı.

Size birisi zamanı durdurabildiğini söylese doğal olarak inanmazsınız. Feyza da haliyle inanmadı. Hatta bir ara Alper’in aklını kaybetmiş olabileceğini düşündü. Böyle saçma sapan bir şeyi kim söylerdi ki. Fakat Alper’in söylediği şeyin gerçek olduğunu fark etmesi uzun sürmedi.

Bütün hikaye bitince yerinden kalkıp elini Feyza’ya uzattı ve “Dışarıda senin için almamız gereken intikam ve düzeltmemiz gereken bir dünya var. Hadi gidelim, burada işimiz bitti” dedi

O gün Eren’in evine veda ettiler. Artık önlerinde yepyeni bir hayat vardı. Kendi başına verdiği en doğru karardı. Her şeyi berrak olarak görebiliyordu. Zaten Feyza yanındayken üstesinden gelemeyeceği hiçbir şey yoktu.

Asallar Eren’le de iletişim kurmuştu. Onu davet etmiş, görüşmek istediklerini beyan etmişlerdi. Fakat isteklerini yanıtsız bırakmıştı. Alper’in aksine ne tedirgindi ne de delirdiğini düşünüyordu. Gücünü ilk fark ettiği günden itibaren nasıl para kazanabileceğini planlamaya başlamıştı. Asalların isteklerini geri çevirmesine rağmen ısrar edilince etrafına güvenlik duvarı örmüştü. Sınırsız parası sayesinde dilediği kadar adam kiralayabiliyordu. Alper’in aksine ilk andan itibaren tavırlarından şüphelenmişti. Korunmaya, bir birliğe katılmaya ya da akıl almaya niyeti yoktu. Hayata dair yaklaşımı aslında hayatını kurtarmıştı. Alper ona bulduğu nottan ve Elif’ten bahsetti. Eren açısından bütün taşlar yerli yerine oturmuştu.

Eren’le tanışmadan önce kendi gibi birilerini bulmanın iyi geleceğini düşünmüştü ama kafası hepten karışmıştı. Sahip oldukları güçler diledikleri her şeyi yapmalarını sağlayabilirdi. Garip gelense bunu şimdiye kadar hiç düşünmemiş olmasıydı. Ancak insanların zararına bir şey yapmak mantıklı gelmiyordu. Doğru için mücadele etmeleri gerekirdi.

Bunu söylediğinde, “Neden?” deyip gülmüştü Eren. “Süpermen olup insanları kurtardığımızda ne elde edeceğiz, aferin demelerini mi? Kimseye yardım etmek zorunda değiliz, onlarda olmayan yeteneklere sahip olmamız başkaları için yaşayacağımız anlamına gelmiyor”

Tanışmalarındaki tek iyi taraf artık güvenli bir yere sahip olmasıydı. Eren yanında yaşamasına izin vermişti. Gerçi o kadar büyük bir evi vardı ki siz karşısına çıkmadığınız müddetçe orada olduğunuzu bile unutabilirdi. Alper alışık olmadığı derecede lüks bir hayatın parçasıydı artık. Ve insan gerçekten kolay alışıyordu böyle bir duruma. Şeytanın kulağınıza fısıldadığı gecelerde tam olarak neye inandığınız muğlaklaşıyordu. Karanlık ve aydınlığın ayrımındaydı.