“Yabancı olduğun yerde aradığını bulmak zor” diye mırıldanıyor.

Bardağı tezgahın üstüne bırakıp ellerini cebine sokuyor. Burada işi bitti nasıl olsa. Dışarıda bir yerde durup kahve içmeli. Bu kadar güzel bir günün ardından hak etti. Hissediyorsunuz değil mi mutluluğunu? Yalan söylemediğinizi umuyorum. Dışarıda güneş öylesine güzel parlıyor ki görmeniz lazım. Mutfaktan dışarı çıkıyor adam. İlk kez bulunuyor bu evin içinde. Defalarca önünden geçti gerçi. Fakat siz o anları görmediniz. Kimse gelip size anlatmaya tenezzül etmedi. Peki neden biliyor musunuz? Neden bu evin önünden defalarca geçti sizce? Aklınıza kötü nedenler geliyor, hissediyorum. Oysa yanılıyorsunuz. Çektiği vicdan azabını dindirmek için. Şaşırdınız değil mi? Kötü şeyler düşündünüz, hadi itiraf edin. Hayal ettiğiniz kadar kötü biri değil o.

Adamımız daha önce böyle bir şey hissetmedi. Hem de hiç! Hatalar yaptı elbette, neticede o da insan. Fakat ufak tefek şeylerdi hepsi. Sonra bir gece işinden çıkıp evine doğru giderken Gamze’yi gördü. Uzun boylu, beline kadar uzanan kıvırcık saçlı, çekici ve güzel. Uzun zaman olmuştu. Söz vermişti kendine. Soğuk bir kış akşamı kanla boyanmış karlar üzerinde. Kimseyi öldürmeyecekti bir daha. Ama bu… bu başkaydı. Bu güzelliğe sahip olmalıydı. Nasıl olacağını anlıyorsunuz değil mi? Basit ve gelip geçici cinsellikten bahsetmiyoruz burada. Güzelliğin kendine, sonsuza kadar hatırlayabileceği son anına sahip olma. Öyle de yaptı. Çok güzeldi, her anı ve ayrıntısı ile.

Haberleri okur. Her sabah, hem de hiç aksatmadan. Gamze’nin anne ve babasının fotoğrafını gördüğü ilk an. Yüzlerindeki mutsuzluk. Hissetmediği tuhaf bir his, vicdan azabı. Onları Gamzesiz bırakmanın sorumluluğunu fark etmek. Öyle yaşayamazdı. Bunu anlamanız lazım. Hiç kimse öylesine derin bir vicdan azabı ile yaşayamaz. Sonrasını tahmin edersiniz. Evlerini buldu. Zaten çok zor şeyler değil bunlar artık. Günler boyu dolaşıp durdu evin etrafında. İkisinin aynı anda evde olduğu zamanı denk getirebilmek için. Dün gece, istediği anın geldiğini fark etti. Arka kapıdan girdi eve. Önce Gamze’nin annesini, ardından babasını öldürdü. Başka ne yapabilirdi ki? Ölene kadar o acıyla yaşamalarına izin vermek vicdansızlık olacaktı.

Evden çıkıp arabasına doğru yürürken “Kahvenin yanında bir dilim de pasta” dedi.

Kendi kendine gülümsedi. Fikri hoşuna gitti. Eskisi gibi rahat ve huzurlu hissetmek. Koşuya çıkmış bir kadın yanından geçerken ona çarptı.

Kadın, “Özür dilerim” dedi duraksayıp. Yüzünde mahcup bir ifade.

“Rica ederim, olur mu öyle şey. Asıl ben özür dilerim, sizi fark etmeden aceleyle çıktım”

“Tekrar kusura bakmayın” deyip devam ediyor kadın. Koşusunun bitmesine var ve yapması gerekeni yaptı.

“İyi insanlar hala var” gerçekten diyor adam arabasına binerken. Onlardan biri olduğunu bilmek çok güzel. Bu güzel günün tadını çıkarmalı o halde. Gece, huzurlu bir uykudan evvel…

O gün ağlamadı. Daha doğrusu hiç ağlamadı. Sadece sustu. İçindeki öfkeyi tarif etmeye imkan yoktu. Anlatabileceği kimse de yoktu. Hayatının aşkıydı Savaş. Tüm varlığı, kalbi ve benliği ile sevmişti onu. Haftalarca sürdü sessizliği. Akrabaları, arkadaşları defalarca ziyaretine gelip konuşmaya çalıştı. Bazıları doktora götürmek için uğraştı ama nafile. Belki bir iki kelime; iyiyim, bir şeyim yok. Verilmesi gereken cevaplar. Yalnız kaldığı geceler karanlıkta oturdu. Öyle olurdu ki on gün uyumazdı. Onu tanıyan herkes çok korktu kendine bir şey yapacağından. Israrla yanında kalmak için çabaladılar. Tek kalmamalıydı. Zor bir süreçten geçiyordu. Acısını anlıyorlardı. Birileri ile konuşursa daha iyi hissederdi. Tekrar, tekrar ve tekrar aynı cümleler. Savaş’ı toprağa verişinin kırkıncı gününde sabah kalkıp kuaföre gitti. Ardından alışverişe. Güzel bir kadındı. Daha doğrusu çok güzel bir kadındı. Her zaman ilgi odağı olmuştu. Bundan keyif aldığı söylenemezdi ama durum buydu. Çevresindekiler anlam veremedi. Ne yaptığını anlayamamışlardı. Üzüntüden olduğunu düşündüler. O günden sonra her gece dışarı çıktı. Geç saatlere kadar. Eğlence yerlerinde geçirdi vaktini. Günler geçtikçe etrafındaki ilgi çemberi arttı, tersine arkadaş çevresi azaldı. Akrabaları birer ikişer aramayı bıraktı. Delirdiğini düşündüler veya sapıttığını. Arada tavsiye vermeye çalışanlar oldu kuşkusuz. Hiçbirini dinlemedi. Yaptığı şeye devam etti.

Aylarca sabahlara kadar içip eğlendi. Gittiği üç yer vardı genelde. Aşina olmuştu oradaki insanlara ve tabi onlar da Aylin’e. Yine çok içtiği gecelerin birinde Alper’le tanıştı. Çok parası olan, kültürsüz, kaba ve tehlikeli bir adamdı. Sürekli silah olurdu yanında. Beraber olmaya başladılar. İşte o noktada çevresinde kim varsa onu terk etti. Tek kalmıştı Aylin. Umursamadı, zaten geldiği aşamada önemi de yoktu böyle şeylerin. Alper’le tanışmasının ikinci ayında yanına taşındı. Tek meziyeti pahalı hediyeler almaktı denebilir Alper için. Özellikle Aylin’i dövdüğü gecelerin ertesi gününde. Neredeyse birkaç haftada bir tekrar ediyordu şiddet seansları ama Aylin yine önemsemedi. Her gün süslenmeye, bir önceki günden daha güzel olmaya ve Alper’in ilgisini çekmek için elinden geleni yapmaya devam etti.

Çok misafirleri olurdu. Başlarda değil. Neredeyse kimseyi görmemişti Alper’in yanına taşındığında. Sonraları, yavaş yavaş başlamıştı gelip gitmeler. Alper gibi tehlikeli ve pislik tipler. Hatta hayal etmekte zorlanacağınız kadar pislik tipler. Bakışları bile mide bulandırıcı olan insanlar. Gülümseyerek karşıladı her seferinde gelenleri. Artık evin kadını oydu ne de olsa. Soğuk bir kış günü, dışarıda lapa lapa kar yağarken heyecanla eve gelmişti Alper. “Yarın” demişti, “Her zamankinden güzel yemekler yapman lazım. Abi ve karısı buraya gelecekler. Her şey kusursuz olmalı, tek bir hata yaparsan kafanı patlatırım”. Alper’in yanağına bir öpücük kondurup, “Tahmininden daha güzel olacak” demişti. “Hiç merak etme kocacım”. Öyle demesinden hoşlanıyordu. Aylin de öyle hitap ediyordu. Ertesi gün gelmişlerdi hakikaten. Alper büyük bir saygıyla karşılamıştı Abisini ve elinden öpmüştü. Zayıf, uzun boylu, neredeyse hiç konuşmayan, ölü balık gibi bakan bir adamdı. Daha farklı hayal etmişti Aylin. Karısı da tam tersi, gereğinden fazla konuşkan. Kısa bir süre karşılıklı oturup yemeğe geçmişlerdi.

Alper’i mutfağa çağırmıştı yemek arası. Neden olduğunu söylemeden. Sinirlenmişti Alper. “Kimse beni ayağına çağıramaz” demişti bir kez ve eklemişti, “Abi hariç”. Mutfağa girince dişlerini sıkıp Aylin’in üzerine yürümüştü ama bir şey yapamazdı. Dışarıda Abi vardı. “Ne var lan orospu?!” demişti sıktığı dişleri arasından. Aylin’in elinde parıldayan usturayı görmeden. Aylin sakince boğazını boydan boya kestiğinde elini oraya götürdü. Muhtemelen başka bir şey olduğunu düşünmüştü. Her ne ise o artık. Eline ve aşağı doğru akan kanlara baktıktan sonra şaşkınlık içinde Aylin’e döndü. Hiçbir şey demedi Aylin. Bir iki adım geriye gitti ve Alper’in yere düşmesini bekledi. Kan üstüne sıçramıştı. “Tuhaf” diye geçirdi içinden, “Elbise leke olacak şimdi”. Alper yerde debelenirken usturayı masanın üzerinde bırakıp çekmeceden silahı aldı. Ayakkabılarını çıkardı ve ağır adımlarla salona doğru yürüdü. İçeriden kadının konuşma sesleri geliyordu. Yeni aldığı evle alakalı bir şeyler. Ne olduğuna dikkat etmedi. Salona girip onlara doğru ilerledi. Abi boş gözlerle ona bakarken üstündeki kan lekesini fark etti. Muhtemelen daha önce çok tuzak atlatmıştı. Hızla elini beline götürdü ama geç kalmıştı. Aylin bir yandan ona doğru ilerleyip bir yandan seri şekilde ateş etmeye başladı. Mermiler Abinin vücuduna girerken karısının çığlıkları salonu doldurdu. Abi yüzükoyun masaya devrildiğinde Aylin masanın diğer tarafına ulaşmıştı. Tabancayı masanın üstüne koyup tavuğu kesmek için getirdiği büyük bıçağı aldı ve ağır ağır soluk alıp hayatta kalmaya çalışan Abinin kafasını gövdesinden ayırdı. Gördüğü sahne eşi için fazla ağır geldiğinden bayılmıştı. Aylin kestiği kafayı masanın üstüne koyup karşısındaki sandalyeye oturdu. “Buralarda bir yerlerde sigara olmalıydı” dedi kendi kendine. “Ah işte buradaymış” deyip sigaraya uzandı ve yakıp sessizliği dinledi. Muhtemelen çok uzun sürmeyecekti. Birileri silah sesleri için polisleri aramış olmalıydı. Aldırmadan keyifle sigarasını içip önündeki kesik kafaya baktı. Son nefesi çektikten sonra sigarayı Abinin kafasının üstünde söndürüp telefona uzandı. Polisi aradı. Telefon birkaç kez çaldı. Açan polis bir şeyler söylemek istedi ama Aylin sözünü kesti.

“Eşimi öldüren adamı ve yardımcısını öldürdüm. Gelip leşlerini alın” dedi tane tane ve şaşkınlıkla durumu anlamaya çalışan polise adresi yazdırdı. Ardından telefonu kapatıp bir sigara daha yaktı. Duş alması lazımdı ama pekala karakolda ya da hapiste alabilirdi. Artık her nereye gidecekse… bir önemi yoktu.

Koca kanatları ile bir kartal asılı gibi gökyüzünde durmakta.
Maviliği bozan tek şey. Epeydir onu izliyor. Daireler çiziyor,
kanatlarını hiç çırpmadan. Kış yeni bitti. Doğa uyanmakta.
Yeni yeni gelmeye başlayan kuş sürülerini görüyor birkaç
gündür. Kimsenin gelip, kimsenin gitmediği, kimsenin nerede
olduğunu bilmediği kalede. Eskiden birileri vardı burada. Öyle
hatırlıyor. Kim olduklarından emin değil. Burada yaşıyorlardı
ama orası kesin. Birer birer bırakıp gittiler kaleyi. En son
gidenleri hatırlıyor. Eski püskü arabayı çeken tek at. Zar zor
ayakta duruyor hayvan. Yoksa? Hayır son gidenler değildi. Başka
bir zamanın yolcularıydı onlar. Bazı şeyleri doğru düzgün
hatırlayamayacak kadar çok vakit geçti. Kimdi son gidenler?
Önemsiz, zaten gittiler. Kartal ufacık bir nokta artık. Nasıl
olup da o kadar yükselmeyi başarıyorlar anlamak imkansız. Onun
gibi uçmayı hayal ediyor. Buradan gitmeyi. Gitmek? Nereye? Burada
yapması gereken vazifesi var. Öyle olmalı. Hayal meyal komutanın
söylediklerini hatırlıyor. Yapması gerekenleri sıralıyor tane
tane. O yüzden geldi buraya. İnsanlar, askerler ve hayat vardı
geldiğinde. Gittiler. İyi de neden? Daha sonra düşünmeli. Atması
gereken bir devriye var. Surları gezmeli baştan başa. Dün
düşünecekti aslında. Dün olmalı. Neyse onu da sonra düşünür.
Şimdi vakti değil.

Zamanın kıyısında
duruyor. Burası hiçlikle aradaki son nokta. Arkasında duran
dağların eteğinde kale. Önünde boşluk. Oradan kimse gelmez. Ve
kimse oraya gitmez. Hayvanlar bile. Şuraya, dev çınarın altına
gömdükleri yaşlı adam şöyle demişti bir kez; “Yaşayan
hiçbir şey o düzlüğe gitmez”. Surları dolaşıyor her gün
yaptığı gibi. Askerler varken her köşede birine selam verirdi.
Tıpkı şimdi yaptığı gibi. Boşluğa selam veriyor. Sessizlik
alıyor selamını ve karşılık veriyor. Sessizce. Neden geride
kaldığını düşünüyor sabah devriyesinde. Ve neden gitmediğine
mutlu oluyor akşam devriyesinde. Sabah devriyesi ve yapılması
gereken belli. Düşünüyor. Taşların şekli değişiyor zamanla.
Aşınmış hepsi. Dikkati dağılıyor. Düşünmesi gereken şeyi
unutuyor ardından. Kendine sinirli şimdi. Yalnızlık her şeyi
karman çorman ediyor.

Devriyesi bitmek
üzere. Gidip bir şeyler yiyecek. Birkaç tavuğu var. Yumurta
veriyorlar sabahları. Yanında da güzel bir salata. Taze çıkan
otlardan toplar şöyle istediği gibi. Başladığı noktaya geri
döndü. Sabahki iş bitti. Merdivenlerden inmek üzereyken dönüp
arkasına bakma ihtiyacı duyuyor. Nedensiz. Ufukta belli belirsiz
bir toz bulutu. Rüzgar yok. Orada olmaması gerek böyle bir şeyin.
Gözlerini ovuşturuyor. Yanlış görüyor olmalı. Hayır, hâlâ
orada. Ve giderek büyüyor. Burcun kenarına gelip bakıyor. Oradan
kimse gelmez. Şimdiye kadar hiç gelmedi. Öyle söylemişlerdi.
Öyle biliyordu. O zaman… o zaman ne? Birileri ve bir şey oradan
gelmiyorsa neden gördüğü şey ortaya çıksın. Nefes bile
almıyor. Dakikalar geçiyor. Toz bulutu büyüyor. Önce belli
belirsiz. Atlılar. Kaç kişiler? Ne işleri var orada? Gözleri fal
taşı gibi açık. Zaman geçtikçe netleşiyor resim. Simsiyah
elbiseleri. Koşumları bahar güneşi altında parlıyor. Hiç böyle
hızlı koşan atlar görmedi. Hiç böyle korkutucu insanlar
gelmedi. Köpükler saçıyor atlar ağızlarından. Aradaki mesafe
kapanıyor. Sessizliği nal sesleri bozuyor. Tozlar savruluyor
arkalarından. Nefes alması lazım. Yaklaşıyorlar. Bir şey
yapmalı. İyi de ne? Taş kesilmiş gibi duruyor burcun kıyısında.

Dört kişi.
Surların karşısındalar artık. Duruyorlar. Tepeden tırnağa
simsiyah kıyafetleri. Toz yok üstlerinde. Sanki boşluktan at
sürerek gelmemişler gibi. Atlar ön ayakları ile yerleri kazıyor.
Koşmak istiyorlar, durmak için yaratılmamış bu hayvanlar. Bir
şey demesi gerekiyor. Yüzleri örtülü adamların ama ona
baktıklarını biliyor. Birileri olsa… iyi de yok işte.
Atlılardan biri ağır ağır öne doğru geliyor.

“Ben” diyor,
“Seni almaya geldim”

Korkudan kelimeleri
unutmuş olmalı ya da uzun zamandır kimseyi görmediği için
konuşmayı. Adamın söylediği kelimeler içinden geçiyor. Korku
tüm benliğini kaplıyor. Cevap veremiyor.

“Diğerleri
dağların arkasına gidecek. Ama ben seninle döneceğim. Hazırlan!”

İşte o an yapması
gerekeni anlıyor. Bir şey söylemesi gereksiz. Gitmek için aşağı
iniyor. Artık görevi sona erdi. Kapıdan çıkıp, konuşan adama
yaklaşıyor. Gerideki üç atlı arkalarına dönüp dört nala
gidiyorlar. Zırhlı eldivenle kaplı elini uzatıyor onu bekleyen.
Bir şey söylemiyor. Zaten bir şey söylemesi de gerekmiyor. Son
kez dönüp kaleye bakıyor. Artık gitme vakti. Eli tutuyor….

21
Ekim 1998, Çarşamba

Bugün
ilk kez vücudumdaki lekeyi fark ettim. Sağ kasığımın biraz
üstünde, bozuk para kadar bir yer. Hiçbir şey görünmüyor.
Görünmüyor derken, gerçekten görünmüyor. Vücudumun o kısmı
yok gibi. Biri eline silgi alıp vücudumun o kısmını silmiş. Acı
hissetmiyorum. Nasıl olduğuna dair en ufak bir fikrim yok. Oldukça
korkutucu. Yarın doktora gitmeyi planlıyorum.

22
Ekim 1998, Perşembe

Hastanedeyim.
Sabahtan beri bir sürü tahlil yaptılar. Doktor gördüğü şeye
inanamadı. Tek bildiğim bu. Henüz bir şey söylemediler. Ancak
konuşmalarından çıkarabildiğim kadarıyla bir şey
söyleyebileceklerini sanmıyorum. Dün bayağı korkmuştum ama
bugün daha sakinim. Lekeyi etraflıca inceledim. Gerçi leke demek
ne kadar doğru bilmiyorum, delik demek daha uygun sanırım. Son
derece düzgün. Parmağınız ile yokladığınızda acı
hissetmiyorsunuz. Bir taraftan baktığınızda ise diğer taraf
görülebiliyor. Sanki vücudumun o kısmı yeryüzünden ayrılmış.
His olarak ise fark yok, vücudunuzun herhangi bir yerine dokunmakla
aynı. Elinizle yokladığınızda orası var ama baktığınız
zaman yok. Umarım bir çaresi vardır ve umarım kötü bir şey
değildir.

2
Kasım 1998, Pazartesi

Bugün
hastaneden ayrıldım. Herhangi bir sonuca ulaşamadılar. Günlerdir
boş yere bekleyip durdum. Söyledikleri şeylerin çoğu anlamsız.
Mantıklı tek bir açıklama dinlemedim. Daha çok araştırma
yapmak için ya orada kalmamı ya da düzenli olarak ziyarete gitmemi
istediler. Kabul etmedim. İzin verirsem yaptıkları çalışmaları
yayınlamayı teklif ettiler. Onu da kabul etmedim. Yabancı
doktorlar gelecekmiş de falan filan… sadece vakit kaybı. Böyle
bir şeyin nasıl olduğunu en az benim kadar bilmiyorlar. Bana
hiçbir zararı olmayan bir boşluk. Hatta leke. Evet, öyle
diyeceğim bundan sonra ona. Boşuna rahatsız olduğumu düşündüm
bu arada. Basit bir vücut lekesi işte. Tamam oldukça tuhaf, bunun
farkındayım. Fakat eminim çok daha tuhaf lekelere sahip olanlar
vardır. Basitçe ifade etmem gerekirse bununla yaşayacağım.

25
Haziran 2000, Pazar

Lekem
büyümüş. O kadar alışmışım ki varlığını bile unutmuştum
aylardır. Şu an büyük bir elma ebatlarında. Birden bire mi bu
kadar oldu, yoksa zamanla mı bu hale geldi bilmiyorum. Doğrusu
kontrol etmek aklıma bile gelmedi. Hiçbir rahatsız edici etkisi
olmadı bugüne kadar. Onunla yaşamaya alışmasına alıştım ama
büyümesi… bilmiyorum. İlk anda korku ile tekrar doktora gitmeyi
düşündüm. Sanki daha önce bir çaresi olmuş gibi. Yaşadıklarımı
tekrar etmemin bir manası olmayacağı kesin. İyi de bu durumda ne
yapmam gerekiyor? Birinin çıkıp, “Evet, bunu daha önce de
gördüm. Kötü bir şey değil. Zamanla kaybolacaktır” demesine
ihtiyacım var. Bir açıklaması olmalı. Lanet olası şeye eğilip
baktığımda arka tarafta ne olduğunu görmem nasıl açıklanabilir
ki? Bunca yıl okuduğum her şeye ters. Işık bir insanın içinden
nasıl geçebilir!? Çok korkuyorum. Umarım daha fazla yayılmaz ve
bu lanet olası şey kaybolup gider.

3
Şubat 2001, Cumartesi

Sol
bacağımın bir karışlık kısmı ve sağ bacağımın dize kadar
olan bölümü tamamen leke ile kaplandı. Parça parça
kayboluyorum. Daha önce bir şeyler yazmayı düşündüm ama
zihnimi toplamam mümkün olmadı. Lekenin büyüdüğünü fark
ettiğim günden itibaren düzenli olarak kontrol etmeye başladım.
Her sabah ve her akşam. Bir şeye sürekli baktığınızda aynı
imiş gibi geliyor. Güneşin batmasını görmek için beklemek
gibi. Havada asılı kaldığını düşünüyorsunuz ama o ağır
ağır ufka doğru ilerliyor. Leke de aynı. Geçen günler içinde
değişmediğini düşündüm. Fakat bu sadece düşünsel yanılgıdan
ibaretti. Her gün hızlanarak büyüyor. Artık net olarak
biliyorum. Çünkü işaret koymaya başladım. Kimseyle
görüşemiyorum. İş hayatım bozulmaya başladı. Aşk hayatıma
girmiyorum bile. Göz göre göre yok oluyorum. Normalde tamamen
tersi olması lazım. Bedeniniz buradayken bilinciniz, ruhunuz
dünyayı terk eder. Benimse bilincim olduğu yerde dururken bedenim
ağır ağır dünyayı terk ediyor. Korkunç bir şey bu, gerçekten
korkunç. Eğer böyle devam ederse bir noktadan sonra bedenime eşlik
etmeyi düşünüyorum.

6
Ağustos 2001, Pazartesi

İki
hafta önce işten ayrıldım. Sağ tarafım omzuma kadar, sol
tarafım ise göbeğimin biraz yukarısından itibaren leke ile
kaplandı. Anlaşılmasın diye pantolonun altına uzun çorap
giymeye başlamıştım. Farkında olmadan pantolonumun paçası
yukarı çıksa, bacağımın yerinde olmadığını görmeleri işten
bile değildi. Bunu insanlara nasıl izah edebileceğinizi hiç
düşündünüz mü? Ben düşündüm. Sizin aklınıza bile
gelmeyecek binlerce şey düşündüm. Leke vücudumun tamamına
yayılacak. Bunu kabul etmiş durumdayım. O noktada ne yapmam
gerektiği konusunda ise henüz karar veremedim. Her gün azar azar
dünya üzerinden silinirken bir şeylere karar vermek zor oluyor
takdir edersiniz ki. Dışarıda şahane bir hava var. Bense dışarı
çıkmak için gece olmasını bekliyorum. Karanlıkta daha rahat
hissediyorum. Dışarı çıkarken uzun şeyler giyiyorum. Temel
olarak arada fark olmadığını biliyorum ama yine de karanlıkta
daha rahat hissediyorum. İnsanlara durumumu izah etsem iyi tarafını
görmemi sağlayacak birileri çıkacaktır. Ancak söyledikleri
şeylerin hislerimi değiştirmeyeceğini biliyorum. Bunun iyi bir
tarafı yok. Yok oluyorum ve zihnen hala buradayım. Bunun iyi tarafı
yok…

30
Ağustos 2001, Perşembe

Aynanın
karşısına geçtiğimde sadece yüzümün sol tarafı görünüyor.
O da tam değil, yanağımın alt kısmı yok. Üzerimdeki her şeyi
çıkardığımda havada uçan yarım kafadan ibaretim. Leke giderek
daha hızlı büyüyor. Tahminlerime göre yarın tamamen silinmiş
olurum. Herhangi bir tedavisi ya da düzelme ihtimali olduğunu
sanmıyorum. Artık geriye dönüş yok. İnsanların arasında
olacağım ama onlar beni görmeyecek. Eskiden mecazi anlamda
kullanırdım bunu sık sık. Artık gerçek olması haliyle
yüzleşiyorum. Yok olurken insanın aklına tuhaf fikirler geliyor.
Korkunç şeyler. Yaşadığınız şeyin dehşetinden oluyor
sanırım. Farklı şekillerini yaşamışsanız eğer ne demek
istediğimi anlarsınız. Fakat hepsini geride bıraktım. Tam olarak
ne hissettiğimden emin değilim artık. Biraz akışına bıraktım
sanırım. Yok olmak o kadar da korkutucu gelmemeye başladı.
Çoğunluğu yok olmuş bir adam olarak bunu söylemem kolay gerçi.
Onların arasına karışıp bu kez gerçekten göremeyecekleri biri
olacağım, hepsi bu. Yazarken kolay geliyor ama hâlâ korktuğumu
belirtmem lazım.

2
Eylül 2001, Pazar

Ve
son… bu sabah itibari ile tamamen yok oldum. Sesim ve dokunmam
haricinde diğer insanlarla bağlantı kurmam imkansız. Aynanın
karşısında duran boşluktan ibaretim. Yok oldum ve bunu yazıya
dökebilen ilk insanım. Benden önce gidenlerin tamamı bedenlerini
geride bıraktılar. Bense bedenimi önden yollayıp ruhumu dünyaya
hapsettim. Fantastik filmlerdeki dünyaya takılmış ruhlar gibiyim.
Daha önce bunu yaşayan biri oldu mu, bilmiyorum. Keşke
bilebilseydim. Belki o zaman her şey daha kolay olurdu. İstediğim
her yere girebilir, istediğim her şeyi alıp çıkabilirim.
Herkesten daha fazla zengin olabilirim. Yapabileceklerimin
farkındayım. Eminim bunu okuyan birilerinin de aklına gelecektir
söylediklerim. Fakat atladığınız bir şey var. Yokum..! Bir
insan olarak varlığınızın görünmez olması ilk anda güzel
gelse de elde edeceğiniz hiçbir şey size onu geri getirmeyecek.
Düşünürseniz ne demek istediğimi anlarsınız. Bunun başıma
neden geldiğini bilmiyorum. Nereden bulaştığını veya bulaşıcı
bir şey olup olmadığını bilmiyorum. Tek bildiğim iğrenç bir
lanet olduğunu. Bundan sonra herhangi bir şey yazmayı ya da geride
bir iz bırakmayı planlamıyorum. Sadece bu notları geride
bırakacağım. Geride benden kalan son şey. Birazdan kapıdan
çıkacak ve hayatımın geri kalanını kimseye görünmeden
yaşamaya başlayacağım. Etraflıca düşündüm. Bunu zihni olarak
kaldırabilmemin tek yolu yaşayacağım yerde hiç kimsenin
olmaması. Böylece görünüp görünmemek önemini kaybedecek.
Bunun olacağından eminim. En azından öyle olmasını umuyorum.
Şimdiye kadar gerçekten biri tarafından görüldüm mü, ondan
bile emin değilim. Keşke olumlu cevap verecek birini tanısaydım.
Hepsi bu kadar. Sanırım…

Ah
evet, son bir şey. Bu yazıyı bulanlar muhtemelen okuduklarına
inanmayacaktır. Doğrusu ben de okusam inanmazdım. O yüzden,
tamamen yok olmadan önce çektiğim son fotoğrafımı bırakıyorum.
Geride kalan son bir iz daha. Hepsi bu kadar, kendinize iyi bakın…

Her zaman yaptığı
gibi erkenden kalkıp genel merkeze gelmişti. Sıfırdan gelmişti
buraya. Tırnakları ile kazıyarak. Daha çocuk aklı ile karar
vermişti zengin olmaya. Fakirlikle boğuşmak, ömrünün en güzel
yıllarını karnını doyuracak bir parça ekmek peşinde koşarak
harcamak. Kimsenin göze alamayacağı şeyler yapmış, önüne
gelen hiçbir fırsatı kaçırmamıştı. Binlerce insan çalışıyordu
şimdi yanında. Dünya üzerine yayılan şirketlerinin bir çoğunun
yerini bile bilmiyordu. İstediği her şeyi elde etmişti.
Pencereden ayakları altında uzanan şehri izlerken saatine baktı.
Tahmin ettiğinden daha çok vakit geçmişti. Ona gelmek üzereydi
saat. Nasıl birini beklediğinden emin değildi. Hep genç biri
olarak hayal etmişti Tuğrul’u. Nasıl olup da böbrek nakline
ihtiyacı olduğunu öğrendiğini, neden bağışlamaya karar
verdiğini ve neden hiçbir şey talep etmeden ortadan kaybolduğunu
anlayamadığı gizemli adam. Şimdi gerçeği öğrenme zamanı
gelmişti.

Öyle dalmış
düşünürken telefonu çaldı. Sakince sandalyesini döndürüp el
işçiliği ile yapılmış masasının üstündeki telefonu
kaldırdı.

“Efendim Tuğrul
Bey geldiler”

“İçeri gönder o
halde”Kapı açıldığında
beklediğinden çok daha yaşlı biri vardı karşısında. Aynı
yaşlardaydılar ya da Tuğrul biraz daha büyüktü. Bembeyaz
saçlarını geriye doğru taramıştı. Üstünde açık mavi, ucuz
bir takım vardı. Bir hayli zayıf, ciddi görünümlüydü.

Oturduğu yerden
kalkıp büyük bir gülümsemeyle Tuğrul’a doğru yürürken,
“Hoş geldiniz, yıllardır size ulaşmaya çalışıyordum”
dedi.

Tuğrul ciddiyetini
muhafaza ederek, “Sonunda buldun” dedi.

Beklediğinden soğuk
bir cevaptı ama sıcak davranmaya devam etmeliydi. Bu adama bir ömür
borçluydu. Yalnız şundan emindi artık; tahmininden çok daha
fazlasını isteyecekti. Masasının karşısındaki sandalyelerden
birine buyur ederken ucuzluğun ve kan emiciliğin kokusunu aldı.
Cömert olduğu için değil, çok daha fazlasını alabilmek için
beklemişti bunca yıl. Çoğu insanın yıllık maaşından pahalı
olan masasının ardına geçerken pazarlık için hazırdı. Bakalım
ne isteyecekti bu çakal.

“Bir şeyler içer
misiniz?” dedi elinden geldiği kadar sıcak bir ses tonuyla.

“Hayır” dedi
Tuğrul oturduğu yerde ceketinin önünü açarken, “Fazla
kalmayacağım”.

Teklifinin geri
çevrilmesine biraz bozularak, “Pekala o zaman sizi dinliyorum.
Eminim buraya kadar gelmenizin önemli bir nedeni vardır” dedi.

Tuğrul gülümseyerek
sandalyesinde gerildi, bacak bacak üstüne atıp bir süre bekledi.

Bu yüzü
bir yerden tanıyor muydu? Düşündü ama çıkaramadı. Nereden
buluyor bu özgüveni? Şunun hareketlerine bak. Ahmak herif…!!!
Senin verdiğin basit et parçasını her yerden bulurdum ben.

Neden sonra Tuğrul sessizliğini bozmaya karar vererek, “Uzun
zaman olmuştu seni görmeyeli” dedi.

“Tanışıyor muyuz?” dedi büyük bir şaşkınlıkla. “Tanıdık
gelmiştiniz ama çıkaramadım”

“Normal. Benim gibi basit insanlar akıllarda yer etmez pek. İsmimi
zaten hatırlamazsın, soy adım da öyle az bulunur cinsten değil.
Babamın yanında muhasebeciydin. Daha çocuk sayılırdım o
zamanlar. Vasıf’ın oğluyum ben”

Ne kadar uzun zaman olmuştu. Vasıf adını duymayalı, o günleri
düşünmeyeli. “Tuğrul…!? Şimdi hatırladım yahu… Nasılsın?
Nerelerdeydin? Böbrek bağışlamak… yahu o kadar çok soru var ki
soracak”

“Hapiste duydum. Annem söyledi. Bir yerlerden duymuş ama nereden,
emin değilim”

“Hapiste mi? Hayırdır? İnanamıyorum…”

Tuğrul tavana bakıp gülümsedi. Sakin kalmaya çalışıyordu.
Sonra başını indirip gözlerinin içine baktı ve “Sen bir çay
söyle en iyisi. İki dakika konuşuruz” dedi.

“Elbette” diyerek iki çay söyledi. Tedirgin olmuştu. Tedirgin
olduğunu belli etmemeliydi. Telefonu kapatırken Tuğrul konuşmaya
başladı.

“Babamın kasasını boşaltıp ortalıktan kaybolduğunda
tefecilerle uğraşmak zorunda kaldık. Babam üzüntüsünden fazla
yaşayamadı. Belki duymuşsundur”

“Bir dakika” dedi sert bir ses tonuyla, “Ben kimsenin…”

“Kes…!!! Buraya senin yalanlarını dinlemeye gelmedim. Her
neyse, hikaye uzun zaten. Hepsini sana anlatacak değilim. Sonrası
felaketler zinciri diyebiliriz. Hapishane diye sormuştun demin.
Cinayetten girmiştim. Üç kişi. Yirmi beş yıl yattım”

Bir şey söylemesi gerekiyordu. Giderek daha fazla huzursuz
oluyordu. Ne isteyecekti bu herif? Vasıf’ın mallarını üstüne
geçirip kaçmıştı kaçmasına ama sadece… sadece… telefona
uzanıp güvenliği çağırmayı düşündü. O sırada kapı
açıldı. Çaylar gelmişti.

“Getir kızım” dedi gülümsemeye çalışarak. “Bu arada
Yakup Bey’e haber verir misin? Ona ihtiyacım olduğunu söyle”.
Sekreter şaşkın bir ifadeyle yüzüne bakınca. “Sen dediğimi
yap” dedi dikkatle. Yakup eski askerdi. Güvenlik amiriydi.

“Pekala efendim” diyen sekreter çayları bırakıp hızla çıktı.

“Yakup güvenlikle ilgili bir arkadaş sanırım” dedi Tuğrul
alaycı bir sesle.

“Yo… yo… bir görüşme vardı da onu soracaktım” dedi
tedirginliğini belli etmemeye çalışarak.

“Her neyse… üç kişi diyordum. Tefeciler her şeyimizi aldıktan
sonra bile borçlarımız bitmedi. Sonu gelmeyen tehditler. İlk
cinayetim onlardan biriydi. İstemeden oldu doğrusunu istersen.
Annemi yaralamıştı, korkutmaya çalışırken vurdum herifi.
Eeee… bir şey söylemeyecek misin?”

“Yok ben… Vasıf Bey… Yani yardımcı olmam gereken…”

Bir kahkaha patlatan Tuğrul, “Yıllardır babamın intikamı için
bekledim biliyor musun” dedi aniden ciddileşerek. “Bir türlü
ulaşamadım sana çünkü bir türlü başım beladan kurtulmadı.
Eğer bıraksaydım ölüp gidecektin. Buna izin veremezdim. İşte
merak etiğin böbreğin hikayesi de bu”

Başından aşağı kaynar suların döküldüğünü hissetti.
Kapıya baktı. Kaçabilirdi. Eğer bacaklarının titremesine mani
olabilirse, yapabilirdi. O sırada Tuğrul’un ayağa kalktığını
gördü.

“Yakup Bey gelmeden işimizi halledelim de çayımızı içeriz o
gelene kadar” dedi Tuğrul belindeki silahı çıkarırken.

“Böbreği bağışlayan kişi gelecek” demişti sekreterine bir
gün önce. “Ona iyi davranın”. Üstünü aramamışlardı bile.

Üç el silah sesi duyuldu sonra odadan. Yakup sekreterin yanına
yeni gelmişti. Sesi duyunca hızla belindeki tabancayı çıkarıp
kapıya omuz attı. Kırılan kapı. Kanlar içinde masanın üstünde
yatan patronu ve karşısında sakince çay için bir adam.

“Kıpırdama…!!!” diye bağırdı istemsizce.

Tuğrul bardağında kalan son yudumu sakince içip bardağı masaya
koyarken, “Kıpırdar gibi bir halim var mı?” dedi. “Polisi
arasanız iyi olur” dedi sonra. “Burada kaldırmaları gereken
bir ceset var”