İnsanların yapmak isteyip yapamadıklarının
peşinde koşmuş, çoğu zaman bomboş ve saçma sapan hadiselerin
içinde ömrünü harcamış olanlara aittir. Zamanın götürdüklerini
fark ettiği noktada elinde hiçbir şeyin kalmadığını
anlayanlara aittir. Anlatamadıklarını gecenin karanlığında
dillendirip anlaşılmayı bekleyenlerindir. Bir türlü
olgunlaşamamış çocuklarındır. Kurulamamış bir hayatın
ortasında elinde kalan şeyin ne olduğunu anlama çabası ile
sessizliğe çekilenlerindir. Kelimelerin ötesinde bir mana aramış,
değer verenlerini incitmiş, harabelerde değer aramışlara aittir.
Her sabah uyandığında devam etmek için sebepler arayanlarındır.
Yalnız hissedenlere onlar gibi insanlar olduğunu göstermek için
yazılanlardır. 

Ve bu yazı, bu yazıyı kalbiyle anlayanlarındır.

Dört yanımda dört sevdiğim kaldırsın beni. Öyle büyük kalabalıklara gerek yok.

Ne eksik ne de fazla olsun istemem. Yeter bana dört kişi.

Kalabalıklar boşa toplanmıyor artık. O kalabalıkları toplayacak bir şey yapmak, kalabalıkların sevgisini kazanmak da istemiyorum.

Dört kişi yeter.

Samimi birer damla göz yaşını hak ettiğimi düşünürlerse eğer, ona itiraz etmem.

Geride bir şeyim ve mümkünse mezarım da kalmasın.

Başka bir şey istemem.

Yazarken hiç düşünmedi. Buna ihtiyacı yoktu. Bitirince kalkıp gitti.

Kağıt öylece bekledi. Üstünde yazılanları yaşatmak istedi. Adamsa onu unuttu.

Önemsizdi.

Sadece gecenin sessizliğinde bir hiç için, bir hiç yazdığı boş kağıttı.

Kağıtsa umutla bekledi. Kimse gelip onu okumadı.

Hayallerde de olsa üstünde yazılanlar hiç yaşanmadı. Sonra nedensiz adam gelip onu attı.

Hiç yaşanmayan hikayesi ve üzerinde bir yük gibi taşıdığı yazılarıyla o yalnız kağıt gitti.

Hiçbir şey olmadı. Zaten olmazdı.

O hikaye sadece kağıdın üzerinde kaldı.

Uzak dağların üstünde ateşler yansın

Dumanlar sarsın ovaları

Kıvılcımlar düşsün kurumuş ormanlara

Yangınlar büyüsün

Çalsın davullar

Sesleri yankılansın

Toplansın ordular düzlüklere

Akan kanlarımız toprakla buluşsun

Üstümüzde zırhlar

Çizilmiş, yıpranmış

Ve eski…

Hadi çağır öfkeni karanlıklardan

Ateşleri ekle ona

Dumanlarla perdele

Toplansın adamların silahlarıyla

Haykırışlar yırtsın gecenin sessizliğini

Böyle yaşayamazsın

Yok edeceğiz birbirimizi

Hazırım… Bekliyorum… Biliyorum…

Çünkü sessizliği sevmezsin sen!

Yaz olacak mevsim

Vakti gelene kadar yatacaksın

Susup söyleyemediklerini

Sancaklar çekilip insanlar toplandığında 

Hesapların sahibine anlatacaksın

Kürek inip kalktı. Binlerce kilometrelik düzlüğün ortasındaki
dağın üstündeki adamın elinde. Gecenin ayazı ısırıyor
yüzünü. Kürek inip kalktı. Bu çukuru kazmaya başlayalı ne
kadar zaman geçti, bilmiyor. Tam olarak nasıl başladığı meçhul.
Küreği eline veren adamın yüzü hayal meyal aklında. Çok olmuş
olmalı. Hatırlamadığına göre. Uzaklarda kurt sürüsü uluyor
gecenin ayazı içinde. Kürek inip kalktı. Toprağın sesi tuhaf
geceleri. Kürekle yarılırken bir şeyler anlatmak istiyormuş
gibi. Burada çıkamaz artık. O kadar derin ki çukur. Toprağı
nasıl atıyor yukarıya peki? Saçma…! Bu derinlikten toprağın
dışarı çıkamaması lazım. Fakat çıkıyor. Kürek inip kalktı.
Dağın altında kırk kişi var, adlarını bilmiyor. Orada
olduklarını biliyor sadece. Gün dönüp ilk ışık parladığında
dört yönden, dört atlı geliyor. Sonsuz ovada, atlarının
nallarından kalkan tozlar arkalarında. Kürek inip kalktı.
Geldiklerinde kuyunun başında durup aşağı bakarlar. Onları
göremeyecek kadar derinde artık. Hisseder sadece geldiklerini.
Durup ona bakarlar, bakmaları gerektiği kadar. Ne eksik, ne fazla.
Sonra yine atlarına binip, sonunun nereye vardığını kimsenin
bilmediği düzlüğe sürerler. Kürek inip kalktı. Zirvede
olduğunu biliyor. Buranın yukarısında başka bir yer yok. Hiçlik
buradan sonrası. Aşağı iniyor fakat. Kuyu çok derin. Dağ çok
büyük ancak. Ne kadar olabilir ki kazdığı çukur. Saçma…!
Kürek inip kalktı. Amacını unuttu bir yerde. Bir amacı olması
gerekliydi en başta. Öyle ya, durup dururken kimse çukur kazmaya
başlamaz. Amacını bilmiyor. Sadece kazıyor. Eğer en başta
vardıysa bile artık yok. Bir kişi var yukarıda. Kuyunun başında.
O biliyor olmalı. En başından beri orada. Sessizce izliyor ne
yaptığını. Kürek inip kalktı. Yılda bir kez, dörtler
geldiğinde konuşur yukarıdaki adam. Ne dediğini duymaz. Sadece
öyle olduğunu bilir. Kürek inip kalktı. Bir gün işi bitecek.
Sonsuza kadar kazamaz. Başka biri gelecek mi yerine, bilmiyor.
Yukarıdaki adam karar verecek buna. Çukur yeterince derin olmalı.
Öyle olduğunu hissediyor. Yeterince derin… Kürek inip kalktı.
Gecenin ayazı dayanılmaz derecede artık. Durup dinlemeli, aklının
bir köşesinde bu fikir. Yıllardır… On yıllardır… Yüz
yıllardır… Dinlenemez ama… bir yere varacak yaptığı iş.
Varmalı. Kürek inip kalktı…