Yıllar ne kadar çabuk geçti. Yirmi iki yıl boyunca buradan kurtulmanın hayalini kurdum. Güzel hayatıma geri dönmenin hayali. İleri doğru gitmemi sağlayan en önemli şey buydu. Barınağım eve, yaşadığım ada vatanım olmaya başladı. Geçen günler içinde asla fark etmedim. Sabah kalktığımda tek yapmak istediğim denizdeki tuzakları toplayıp uyumaya devam etmekti. Uzun yoldan gitmeliydim ama üşendim. Kayalıkların arasındaki yol çok daha kısa. Dikkatli olmalıydım… neyse, böyle şeyleri düşünmek için artık çok geç.

Beni asıl derinden etkileyen şey, buradaki hayatımın ne kadar güzel olduğunu yeni fark etmiş olmam. Onca yıl içinde tek bir kez fark etmedim. Günlük işler ve geri dönme hayali ile geçip gitti zaman. Yanlış anlamayın, geri dönmek istiyorum elbette ama yaşadığım güzel günleri fark etmeme engel olan şey de tam olarak buydu. Böyle bir şeyi ayağımı kırmadan önce fark etmek isterdim. Fakat çok geç.

Burada büyük bir sırra ya da bilgiye ulaşmadım. Kimseye öğüt vermeye niyetimde yok. Sadece hissettiğim şeyi anlatmak istedim. Fazla yerim kalmadı. Bir gün birileriniz yazdıklarımı okur mu, onu bile bilmiyorum. Eğer bu yazıyı okuyan birileri olursa beni ansınlar. Yirmi iki yıl boyunca bu adada tek başıma hayatta kalmayı başardım. Başardığım şeyi yeni fark etmiş olmam haricinde hiçbir problem yok. Geride kimseyi bırakmadım. Rahatlatıcı bir his. Tuhaf gelebilir ama bu şartlar altında öyle. Bacağım çok ağrıyor ve kendimi fazlasıyla yorgun hissediyorum. Hepsi bu kadar, anlatacağım bir dolu şey olsa da yazacak yerim kalmadı.

Umarım birileri bunu bulup okur… Hepsi bu kadar.

Hoşça kalın…

Yeniden ve bu kez
isteyerek fahişeliğe başladı. Genç ve güzeldi. İyi
kazanıyordu. Yalnızlık ve kirlenmişlik hissini kazandığı
paraları harcayarak kapamaya çalıştı. Çoğu insanın hayal bile
edemeyeceği kadar kazanıyordu ama elinde kalan hiçbir şey yoktu.
Yıllar, istemsiz yuvarlanma hissi ile peş peşe ardına geçti.
Yirmi yaşındayken tanınan pavyonlardan birinde çalışmaya
başladı. Sesinin güzelliği ilk kez işe yaramıştı. Fahişeliğe
devam ediyordu etmesine ama eskisi kadar sık yapmıyordu artık.

Pavyonda çalışmaya
başlamasının ikinci yılında her şey değişti. Her zamanki gibi
sahne aldığı gecelerden birinde Engin’i gördü. Sahnenin birkaç
masa gerisinde arkadaşları ile gelmişti. Gözlerini ayırmadan onu
izliyordu. Şimdiye kadar hiç hissetmediği şeyleri hissetti. Böyle
duyguların varlığından habersizdi. O gece bütün şarkılarını
Engin’e söyledi. Ve Engin bütün şarkıların ona söylendiğini
anladı. Sahne bitip kulise geçtiğinde dışarı çıkıp onun
yanına gitmek istedi ama yapamadı. Sadece değersiz bir fahişeydi.
Ertesi gün sahne alana kadar tek bir saniye bile aklından
çıkaramadı onu. Gözlerini kapadığında karşısında duruyordu.
Şarkıya başlarken Engin’i gördü. Bu kez en ön masadaydı. Bir
süre kendine gelip şarkıya başlayamadı. Yine hayal görüyor
sandı ama değildi. Karşısındaydı işte.

O gece tanıştılar.
Sekiz ay sürecekti birliktelikleri. Hayatında ilk kez ait olduğunu
hissettiği bir evde yaşadı o sürede. Her şeyi bıraktı, şarkı
söylemeyi de. Kendini değerli hissetti. Rüya gibiydi ama değildi.
Kelimelerle ifade edemeyeceği kadar mutluydu. Zengin değildi Engin.
Ancak kimseye muhtaç olmadan yaşayabiliyorlardı. O kadarı
yeterliydi. İstediği şey hiçbir zaman para olmamıştı. Sonra o
elim gün geldi. Engin bir şey isteyip istemediğini sormuştu işten
çıkarken. “Hayır” demişti, “Sen gel kâfi”. Fakat
gelemedi Engin. Freni patlayan kamyon, beklediği otobüs durağına
girmişti. Dakikalar sonra haberi oldu. Sonra her şey karardı.
Olayın ardından geçen beş günü katiyen hatırlamıyordu. Günler
geçtikçe her şey geri döndü. Acı da tabi. Cenazesine gidemedi.
Gitmek istemedi. Orada duramazdı.

Arkadaşları
zamanla acının geçeceğini söylediler ama yanılıyorlardı.
Yıllar boyunca tek bir gün bile o acıyı hissetmeden geçmedi.
Kazadan sonra uzunca bir süre ilaçlarla ayakta durdu. Aylar sonra
birlikte yaşadıkları eve gitti. O evde yaşayamazdı artık. Engin
yokken orada duramazdı. Ve evden tek bir eşya alarak çıktı.
Beraber dışarı çıktıkları gecelerin birinde Engin’in cebinde
kalan son parasıyla ona aldığı biblo. Birbirine bakan çift.
Alelade, çoğu insana göre değersiz. Birkaç kıyafet ve biblosu
ile otobüs terminaline gitti o gece. Cebinde üç kuruş para. Zar
zor bilet alabildi. Artık geriye dönemezdi. Eskisi gibi olamazdı.
Değerli bir insandı.

Küçük bir markette kasiyer olarak işe başladı gittiği şehirde. Yıllar
boyu azimle ve yılmadan çalıştı. Ne zaman dayanamayacak gibi
hissetse Engin’i hatırladı, evine gidip bibloya baktı. Daha
iyisini yapabilirdi. Ve yaptı da. Şimdi aradan geçen on yılın
ardından ilk kez Engin’in mezarı başında. Bir hayat kurdu
kendine. Değerli ve temiz bir hayat. Hepsi Engin’in sayesinde
oldu. Her gece ona dua ettiği günlerin ardından başından
geçenleri ve neler yaptığını anlatmak için geldi. Güzel bir
mezar taşı yaptırdı Engin’e. Biblonun bir örneği var üst
tarafında. Yanında da boş bir mezar. Günü geldiğinde sevdiği
insanın yanında yerini almak için hazırlanmış.
“Yeniden İstanbul’a döndüm” dedi ağlamamaya çalışarak, “Artık
her cuma gelirim. Sahilde çay içip hangisini alırız diye bakıp
gülüştüğümüz evlerden birini aldım. Şimdi gitmem lazım.
Yine geleceğim ve seni çok özledim”

Bugün
evliliklerinin yirmi ikinci yıl dönümü. O harika günün ardından
yirmi iki yıl geçti. İki çocukları oldu bu sürede. Biri on
sekiz, diğeri on altı yaşında. Ne zaman çocukları olacağını,
kaç çocukları olması gerektiğini daha en baştan planladılar.
İkisi de son derece çalışkan ve disiplinli çocuklar. Anne ve
babaları gibi. Doğdukları günden itibaren onlar için planlanmış
şeylere uydular. Ve eksiksiz yerine getirdiler. Gurur duyuyor
çocukları ile. Duyuyordu daha doğrusu. Eşi Ahmet, onu anlatmak
içinse tek kelime yeterli: Kusursuz. Geçen onca yılda bir kez bile
kavga etmediler. Her zaman ilgili, sevecen ve anlayışlı oldu
Ahmet. Elbette gergin anlar oldu ama kavga, asla. Hatırlamıyor öyle
bir şeyi.

Şu an hazırlanıyor
Tuğçe. Akşam evlilik yıl dönümlerini kutlayacaklar. Sabah
konuşmadılar bu konuyu. Akşam için plan yapılmadı ama
gideceklerini biliyor. Ahmet asla unutmaz çünkü. Günler
öncesinden hazırlamıştır her şeyi. Sürpriz yapmayı sever.
Artık sürprizlik bir tarafı kalmasa bile. Elbisesini bir hafta
önce aldı. Ne giyeceğini biliyor. Her zaman ne yapacağını
bildiği gibi. Aynanın karşısında şu an. Hâlâ güzel. Öyle
olduğunu biliyor. Hep öyledi. Ve muhtemelen hep öyle olacak.
Rujunu sürüyor. Üç hafta önce bir şey oldu ama. Kimseye
anlatmadı. Her zamanki sabahlardan biriydi. Her zaman yaptığı
şeyleri yaptı. Böyle hissetmemesi gerekirdi. İlk birkaç gün
üzerine düşmedi. Gelip geçici bir şeydi muhtemelen. Şimdiye
kadar hiç hissetmediği, bundan sonra da hiç hissetmeyeceği bir
şey. Fakat öyle olmadı. Bulantı hissi. Hayatı boyunca süregelen
kusursuzluğun getirdiği iğrenme. Tarif etmesi çok zor. Bunu
birine nasıl anlatabilir insan. Bugüne kadar yaşadığı her şeyin
binlerce insan için hâyâl dahi edilemez olduğunun bilincinde.

Rujunu sürmeyi
bitirdi. Her zaman makyajını böyle bitirir. Farklı şekilde
yapmayı denedi ama beceremedi. Şunu bile beceremedi. Midesindeki
bulantı birazcık hafifleseydi, yapabilirdi muhtemelen. İtiraf
etmesi çok zor. Aklına getirmemeye çalışıyor. Fakat kötü bir
şeye ihtiyacı var. bitip tükenmek bilmeyen kusursuzluğu yırtıp
atacak kadar kötü bir şeye hem de. İnsan ister mi böyle bir
şeyi?! Kendini kötü hissediyor. Kalbinden geçenlere mani olmaya
çalışıyor ama nafile. Elbisesini giymeli. Az sonra Ahmet arar.
Yirmi iki yıldır yaptığı gibi. Keşke aramasa. Keşke bugün bir
şey yapmasalar. Keşke Ahmet biri ile beraber olduğunu söylese.
Mide bulantısı geçer o zaman. İçten içe sevineceğini biliyor.
Çemberi yırtacak bir şeye ihtiyacı var. Telefonu çalıyor.
Arayanın Ahmet olduğunu biliyor. Bu gece bir planı olup olmadığını
soracak sanki bilmiyormuş gibi. Bir şeye ihtiyacı var, mide
bulantısını geçirecek bir şeye.

“Alo, efendim
Ahmet?”

“Bu gece bir
planın var mı?”

Lanetlendiğini
düşünüyor. Mide bulantısı artıyor. Başka şeyler düşünmeye
çalışıyor.

“Hayır, yok”
diyor gülümsemeye çalışarak.

Atının üstünde
doğrulup ovayı taradı. Bahsetmediler ama bir yerlerde kalıyor
olmalı. Öyle ovanın ortasında yaşayacak hali yok. İleride belli
belirsiz bir baraka takıldı nice sonra gözüne. Orada olmalı. Atı
yorgun ama son bir çaba. Az kaldı. Nice yollar aştılar beraber.
Gecenin karanlığı sarmadan etrafı ulaşmalılar hedefe. Dümdüz,
çorak. Burada kimsenin yaşamadığına şaşırmamalı. İyi de
Siyah neden burada? Öğrenecek birazdan her şeyi. Soruları en ağır
yükü. Merak yol boyu erzağı.

Eve yaklaşırken
kapısında oturan adamı fark ediyor. Zayıf, kara kuru, orta boylu.
Saçı ve sakalı uzamış, bembeyaz. Yaşlı olduğunu biliyor.
Fakat bu kadarını da beklemiyordu. Siyah olduğundan emin değil.
Başkası da olabilir. Eve doğru yaklaşıp selam veriyor yaşlı
adama. Selamını alıp soruyor yaşlı adam, “Neden buradasın
yolcu?”. Beyaz adamın gözlerindeki tehdidi görüyor. Daha önce
onu arayanlar olmuş demek ki. Karşısındaki Siyah olmalı.
“Siyah’ı arıyorum” diyor saygılı ses tonuyla, “Ona
soracağım sorular var”. Yaşlı adam ayağa kalkıp bir adım öne
çıkıyor. “Öyleyse aradığını buldun. Ne istiyorsan sor ve
git. Aradığın kavgaysa eğer geri dönmeni tavsiye ederim”.
Beyaz bir şey demeden atından iniyor. Birkaç adım atıp
yaklaşıyor Siyah’a. “Tek istediğim senin gibi olmak. Bana yolu
göstermen için buradayım. Sorularıma cevap almak için. Seninle
yüzleşmek gibi bir derdim yok”.

Siyah başını öne
eğip sakalını sıvazlıyor. Ne düşünüyor belirsiz. Beyaz’ın
tek anladığı daha önce böyle bir şey için gelen kimse
olmadığı. Siyah o yüzden şaşkın. Neden sonra bakışlarını
ona çeviriyor Siyah. “Niçin istiyorsun benim gibi olmayı?”
diye soruyor. Sorular sormaya gelmişti oysa, cevap vermeye değil.
“Senin gibi cesur olmak istiyorum. Gözümün gördüğü hiçbir
şeyden korkmamak. Öğretmelisin bana. Yolu göstermelisin”. Siyah
bir şey demeden gülümsüyor. “Pekâlâ” diyor, “Madem bunca
yolu geldin. Sana istediğin cevabı vereceğim. Ardından burayı
terk edeceksin. Aksi halde kılıcım kınından çıkacak. Çünkü
kimse için yer yok burada, benim için bile”. Beyaz umutla,
“Tamam” diyor, “Kabul ediyorum”. Dönüp dinlenir bir
yerlerde, önemli değil. Böyle hayal etmemişti gelirken ama
Siyah’ın söylediğine itiraz edecek hali yok. Kimse sağ kalmadı
onun karşısında.

“Kulağını aç
dinle o zaman. Aradığın şey cesaretse bir şeyleri yıkmak için
cesarete gerek yoktur. Öfkeye ihtiyaç vardır. Cesaret bir şeyleri
yıkmak için değil yapmak için gerekir. Aradığın şey öfke ise
burada fazlasıyla var. Velâkin cesaret aramak için yanlış
yerdesin. İşte aradığın cevap. Şimdi beni yalnız bırak.
Cesaretim varken kurmaya çalıştığımı yıkma, öfkeme yeniden
mahkum etme. Yolun açık olsun”

Etraf epeyce
aydınlandı. Kavurucu yazın ardından otlar sapsarı. Göz
alabildiğine tek bir ağaç yok. Yazı burada geçirmediği için
seviniyor. Buralarda bir yerlerde küçük bir kasaba olmalı.
Yaklaşmış olmalılar. Öyle hatırlıyor. Uzun zamandır otobüsle
seyahat etmedi. Arabası bozulmasa yine etmeyecekti. Arkadan gülme
sesi geliyor. Neşeli neşeli bir şeyler anlatıyor adamın biri.
Sabahın bu saatinde pek bulunur şey değil doğrusu. Geriye
yaslanıp gözlerini kapatıyor. Azıcık uyusa güzel olurdu velakin
kendi yatağı dışında uyuması namümkün.

Uyuyup uyumadığından
emin değil ama dinlenmiş hissediyor. Doğru hatırlıyormuş,
kasabanın tabelasını geçtiler az önce. Birazdan orada olurlar.
Yan koltuktaki adam da uyanmış sağa sola bakınıyor. Arkadaki
konuşma hâlâ devam etmekte. Fakat başka konuşmalarda eklenmiş.
Tüm yolcular uyanmış muhtemelen. Kasabaya giriyorlar. Tek tük
insanlar var sokaklarda. Esnaf yeni yeni kepenk açıyor. Gelen günü
karşılamaya hazırlanıyorlar.

Tebessümle dışarıyı
izliyor Bahar. Küçüklüğünden beri bir sırrı var kimseye
söylemediği. Sadece o yanlarına gittiğinde yaşadıklarına
inanıyor insanların. Daha doğrusu her şeyin. Duruyorlar öylece,
Bahar’ın gelmesini bekleyerek. Şimdi onu karşılıyor kasaba. Şu
an, bu kasaba haricinde dünyadaki herhangi bir yerde hayat yok.
Birkaç kez anlatmaya çalıştı insanlara ama tuhaf tuhaf baktılar.
Oysa gönülden inanıyor buna. Belki büyüdüğü için biraz daha
az ama inanıyor işte. Sokak köpeği başını kaldırıp ona
bakıyor teşekkür etmek için. Yıllardır bekliyor yaşamı. Kaç
yıl oldu sahi buradan geçmeyeli? Doğru düzgün hatırlamıyor ama
on yılı geçmiştir. Otobüs bakımsız sokaklarda ilerleyerek
kasabadan çıkıyor. Kısa bir hayattı oradakiler için. Güneş
yazın bittiğini unutmuş gibi parıldamakta. Dönüp yan taraftaki
adama bakıyor. Göz göze geliyorlar. Bir şeyler söylemek istiyor
sanki adam ama vazgeçip cama doğru dönüyor. Kasaba gerilerinde
kaldı. Yok artık orası. Şimdi sıra ailesinin yanı. Oraya gidip
hayat vermeli.

Mahalledeki tefeciyi
bıçakladığı gün. Her şeyin bittiği ve başladığı gün.
Daha on dört yaşında. Islahevine gönderilmesi. İkinci yılın
sonunda zorbalık yapan bir başka çocuğu öldürmesi. Oradan
hapishane. Geçip giden yıllar. Geçip giden insanlar. Öldürdüğü
müdürün yüzü geliyor aklına. İsmini hatırlamaya çalışıyor.
Yok, ismi yok. Çok insan kayboldu geride. İşin doğrusu, çoğunu
öldürmesinin sebebini hatırlamıyor ama nedenini biliyor. Birinin
onları cezalandırması gerekiyordu. Araba aniden sallanıyor.
Askerlerden biri düşmemek için yanında duran direğe sarılıyor
zar zor. Büyük bir kasis olmalı. Dışarıda olsa ne yapacağını
hayal etmeye çalışıyor. O kadar uzun zamandır içerideki ne
yapıldığını unutalı çok oldu. Az önce düşmek üzere olan
asker sert sert ona bakıyor. Gülüp gülmediğini anlamaya
çalışıyor olmalı. Komik bir hali vardı galiba. En azından
askerin öyle düşündüğü kesin. Belki deniz kıyısında
gezebilir. Duvarlar olmadan gezmek güzel olurdu. Evet, yapılacak en
iyi şey bu.

Araç yavaşlamaya
başlıyor. Gelmiş olmalılar. Birazdan hakimin karşısına
çıkacak. Avukat konuşacak. Savcı konuşacak. Bir iki şahit
konuşacak. Sonunda da hakim konuşup cezasına birkaç yıl daha
ekleyecek. Havalandırmada birini dövdü en son. Adam hâlâ komada.
Aslında öldürmekti niyeti ama yapamadı. Birileri girdi araya.
Askerler hazırlanıyorlar. Gelmişler, belli. Askerlerden biri
eliyle işaret ediyor kalkması için. Kelepçelerini kontrol ediyor.
Güçlü görünmeye çalışıyor ama askerin gözlerindeki korkuyu
görebiliyor. Araçtan iniyorlar. Gün ışığı, gözleri
kamaşıyor. Gazeteciler var yine. Eskiden yoktular. Zaman içinde
merak eder oldular her nedense.

Mahkeme kapısında
ne kadardır bekliyor belirsiz. Her zaman böyle olur. Alıştı
artık. Sonunda mübaşir adını sesleniyor. Vakit geldi. İçeri
alınıyorlar. Avukatı az önce bir şeyler söyledi ama pek
dinlemedi. Zaten konuşmaya niyeti yok. Ve başlıyorlar. Konuşmalar,
konuşmalar, konuşmalar. Bir çok şeyi kabul etti. Onlardan biri de
içeride öleceği. Asla dışarıyı göremeyecek. Neredeyse
hayatında emin olduğu tek şey. Arada avukatına bir şeyler
soruyorlar. Anlattıkça anlatıyor. Nereden buluyorlar bunca şeyi.
Oysa iki dakikada bitecek meseleler. Öndeki kız hızla kayda
geçiriyor her şeyi. Kim okuyorsa bunları. Salonun kapısı
aralanıyor. Hep birileri bakar içeri böyle. Nedenini bir türlü
çözemedi. Savcı konuşurken kaç mahkemeye çıktığını
hatırlamaya çalışıyor. Ardından dağılıyor zihni. Hücresine
dönünce yeni bir kitaba başlayacak. Güzel olduğunu umut ediyor.

“Son bir sözün
var mı?” diyor hakim.

Düşüncelerinin
arasında sesini duyuyor. Ellilerinde olmalı ama genç gözüküyor.
Hepsi böyle aşırı ciddi durmaya çalışır nedense. Normalde bir
şey söylemeye niyeti yoktu buraya gelirken ama. Şimdi… şimdi
sinirli. Bu kadar şeye ne gerek var anlamıyor.

“Var” diyor
ayağa kalkarken, “Sizin kimseyi cezalandırmaya cesaretiniz yok.
Benimse var”

Sonra yerine
oturuyor. Başka bir şey söylemeye niyeti yok. Avukatının gözleri
fal taşı gibi açılmış ona bakıyor. Hakim sessizliğe
bürünüyor. Sinirlendiğini belli etmemeye çalışıyor gibi. Ne
yapacak, bir yıl daha mı ekleyecek cezaya. Güzel. Bir yıla
değerdi. Keyfi yerinde şimdi. Gitmek için acelesi yok artık.

Bembeyaz kumlar göz
alabildiğine. Zaman kayboluyor. Sallanan adam susuz. Belki de o
yüzden sallanıyor. Ya da korkudan. Altında durdukları ağacın
gölgesi vuruyor ayaklarının dibine. Asırlar önce kurumuş sanki.
Kibrit vursan tutuşacak.

“Kelimeleri
söylemek istesem de çıkmadı daha önce. Dinliyor musun beni?”

Bir yudum su olsa.
Kurumuş dilini kıpırdatamıyor. Konuşan adamı dinliyor.
Dinlemesi gerekiyor diye, istediği için değil. Tercihi olsa başka
bir şey yapardı mutlaka. İyi de ne? Aklına hiçbir şey gelmiyor.
Bir şeyler yapmayı biliyor olmalı. Ama hatırlamıyor.

“Dinlediğini
biliyorum. Gözlerin öyle söylüyor”

Rüzgar artık esmiyor. Ve
öylesine aydınlık ki insan gözlerini kapamak istiyor. Gündüz
korkutucu olmamalı bu kadar. Neden burada? Ne zamandır burada?
Sorular çok. Soruların yanıtı konuşan adamda. Önce
söylediklerini dinleyecek. Sonra su isteyecek. İsteyecek mecali
yok. Ama olacak. Öğrenmesi gerekeni öğrendikten sonra.

“Bir kez
anlatacağım o yüzden dikkatli dinlemelisin”

Dikkatle dinleyecek
ve asla unutmayacak. Kendinden sonrakilere anlatacak dinlediklerini.
Bir dakika bunu sorması lazım. Hata yapmak istemez. Korkuyor. Çok
korkuyor. Bir damla su olsa. Beyaz kumların öncesi yok. Beyaz
kumların öncesinde neden bir şey yok? Var olmuş olmalı. Burada
mı? Çok saçma değil mi?

“Sen seçilmiş
olansın. Seçilmiş olduğunu fark et!”

Başkaları da var o
zaman? Neden burada değiller? Beyaz kumlar ülkesine mi? Neden
gelsinler? Kim buraya isteyerek gelir? Bir yudum su olsa. Tek bir
yudum. Kelimeleri oluşturan harfler. Yere çizebilir pekala. Konuşan
adam dinlemese de görür yazdığını. Dinleyemez zaten,
konuşamıyor. Konuşamamasının sebebi susuz olması mı? Yere
yazabilir. Bu sorunun yanıtı orada gizli.

Konuşan adam
kulağına eğilirken “Duydukların seni şaşırtacak. Buna inan!
Boşuna gizlemedim” dedi sakin bir ses tonuyla.

Sesi ne kadar güzel.
Neden korkuyor o zaman? “Diyor” değil, “Dedi”. Hikayeyi
kimin anlatısı ile dinliyoruz. Bir başkası daha olmalı.
Dinliyor. Gereğinden fazla dikkatli hem de. Başını belaya
sokabilir.

“Şimdi dikkatle
dinle fısıltıları” diyor konuşan adam ve kulağına eğiliyor.

Sonra sessizlik.
Artık korkmuyor. Susuz hissetmiyor. Duydukları gerçek olamaz.
Kimse böyle hissetmemeli. Bitip tükenmez beyazlığın
ortasındalar. Tepelerinde duran kurumuş ağaç eşlik ediyor bir
tek onlara. Ve her şey fazlasıyla aydınlık. Kendini toparlamaya
çalışıyor. Bunu yapabilir. Konuşan adam artık sessiz. Her şey
çok sessiz. Yere yedi harflik tek bir kelime yazıyor. Konuşan adam
eğilip okuyor. Gözlerine bakıyor sonra. Yeniden konuşacak.
Sessizlik bozulacak.

“Teşekkür
ederim” diyor zar zor duyulacak kadar. “Teşekkür ederim”

Zirve yolculuğunun beşinci günündeydiler. Hedeften önceki son
kamp. Üç gün süren, şahane manzaralar eşliğindeki
yürüyüşlerinin ardından dördüncü gün tırmanışa
başlamışlardı. Zor ve meşakkatli olmuştu buraya kadar
gelmeleri. Soğuk ama şahane gecenin sessizliğinde çadırından
çıkıp yıldızları izlemişti. Hayatı boyunca görmediği kadar
yıldız görmüştü o gece. Uzansa yakalayacak gibiydi. Otuzlarının
ortasındaydı Aslı. İyi bir işi, bir çok insanın imrendiği
hayatı vardı. Bulunduğu yere gelmek için çok çalışmıştı.
Bir çok insanın hayal ettiğinden bile daha çok hem de. Kendini
bildi bileli her şeyi belirli bir düzene göre yapar, disiplininden
asla taviz vermezdi. Eğer bir hedef koyduysa kendine, oraya ulaşmak
için yapılması gerekeni fazlasıyla yapardı. Muhtemelen hayatı
boyunca bir çok şey değişmiş olabilirdi ama bu hiç
değişmemişti. Bekir’le düşündüğü evlilik de bundan istisna
değildi. Ne zaman evlenmesi gerektiğini daha işe girerken
hesaplamıştı. Bu düşünce biçimi bir çok insan için tuhaf,
duygusuz ya da sıkıcı gelebilirdi elbette. İşin gerçeği Aslı
diğer seçenekleri de gözden geçirmişti. Kendini duygulara
bırakmak ya da akşına göre yaşamak. Pekala yapılabilir şeylerdi
bunlar. İyi de sonra? Neticede hep bir sonra vardı. İşte orada
harcadığın zamanı telafi etmek, yaptığın hataların pişmanlığı
ile yüzleşmek ve geride kalan günlerini keşkelerle geçirmek. Ona
göre olmadığına karar vermişti. Duygular sizi başarıya
götürmezdi.

Evlilik
tarihlerini aldıkları günün ertesinde rutin doktor kontrolü
sırasında hiç beklemediği bir şey olmuştu. Kanserdi. Şöyle
demişti doktor, “Sana doğruyu söylemem gerekiyor. Tedavi
ihtimali çok düşük. Oldukça az bulunan ve tehlikeli bir tür”.
Bunu duyduğunda aklına gelen ilk şey ne kadar süresi kaldığını
sormak olmuştu. En iyi ihtimalle altı ay. Altı ay… Bunu
duyduktan sonra olanları çok iyi hatırlamıyordu. Eve nasıl
geldiğine dair fikri yoktu. Fakat o gece çocukluğundan beri önüne
set çekmeyi başardığı duyguları her yerden ona saldırmıştı.
Artık planlayacağı bir geleceği olmadığını öğrenmek. İşte
o uykusuz gecenin ardından ertelediği veya mani olduğu ne varsa
yapmaya karar vermişti. Sabah ilk iş çalıştığı yeri arayıp
istifa etmiş, bankadaki tüm parasını çekmiş, tek yön bilet
alıp yola çıkmıştı. Bekir aramıştı ertesi gün. Ne olduğunu
anlamak için. Bir şey söylememişti ona. Sadece, “Evlenmek
istemiyorum artık” demişti. İstemiyordu da gerçekten. Birkaç
kez doktoru aramıştı. Tedavi olmak istemediğini söylemişti ona
da. Ne gereği vardı ki. Fakat ısrar etmişti doktoru. Eski
arkadaşlarından biriydi. “En azından” demişti, “İkinci bir
kontrol yapalım”. Buraya; yani tırmanışa gelmeden önce,
gitmişti yanına. Dört ay sonra. İki ayı kalmıştı sadece ve
birkaç gününü kontrollere harcamıştı. Ne çıkacağını asla
merak etmemişti. İşi biter bitmez ayrılmıştı oradan.

Sabah
uyandığında güneş ufukta belli belirsiz kendini göstermişti.
Birkaç haftadır ilk kez böyle deliksiz uyumuştu. Hastalık hep
aklının bir köşesindeydi ama istemsiz şekilde neşe vardı
içinde. Önlerinde çok tehlikeli bir parkur vardı oysa.
Tırmandıkları dağ bir sürü dağcıya mezar olmuştu. Kısa
zamanlı eğitim ve kimsenin etmeyeceği kadar ısrarın ardından
katılmayı başarmıştı ekibe. Neden orada olduğunu, ne yapmak
istediğini söylemişti oradakilere. Onların istediği aylar süren
eğitim için vakti yoktu. Şöyle demişti ekip lideri,
“Söylenenleri harfiyen yapacaksın. En ufak bir tehlikede veya
senden kaynaklı dikkatsizlikte geri dönersin”.

Çadırından
çıkıp ekipmanlarını hazırlamaya başladı. Bir ara dönüp
zirveye baktı. Bulutlar yalayıp geçiyordu karla kaplı kayaları.
Yanından geçerken, “Günaydın” diyen İsviçreli ekip
arkadaşına gülümsedi. Diğerleri de onun gibi çadırlarından
çıkmış hazırlık yapıyordu. Ekip lideri ileride, elinde telsiz
birileri ile konuşuyordu. Dönüp ona baktığında anlayamadı ama
heyecanla bir şeyler söyledi ona Con. Kırklı yaşlarında, hayatı
dağlarda geçmiş, usta bir tırmanıcıydı. O kadar heyecanlıydı
ki anlam vermek mümkün değildi. Koşarak yanına gelen Con. Nefes
nefese, “Seninle konuşmak istiyorlar. Önemli, gerçekten önemli”
dedi. Merakla telsizi aldı Aslı ve korku içinde “Evet, ben
Aslı!?” diyebildi. Doktoru sağı solu aramış, nerede olduğunu
bulmuştu. Bunu nasıl yaptığından emin değildi doğrusu ve
hiçbir zaman merak edip sormadı. “Türkiye’den doktorunuzun
ilettiği bir mesaj var. Aynen okuyorum: Tüm tahliller temiz çıktı.
Bunun nasıl olduğunu bilmiyorum. Fakat durum bu. En kısa sürede
benimle iletişime geç”. Kısa bir sessizlik oldu ardından
telsizde ve bozuk İngilizce ile “Hepsi bu kadar, tamam” diyerek
noktalandı konuşma. “Tamam” diyebildi. Temiz mi çıkmıştı?
İyi de bu nasıl olabilirdi? Başını önüne eğdi. Sevinmesi
gerekiyordu ama duyduğu şeyi doktorunun ağzından duymaya ihtiyacı
vardı. Bir hata olabilirdi.

Arkasını
döndüğünde tüm takımın mutluluk dolu gözlerle ona baktığını
gördü. Con durumu anlatmış olmalıydı. Onlara ve arkalarında
kalan zirveye baktı. Artık oraya çıkamayacağını düşündü.
Geri dönmeliydi. Çığlık sesleri yükseldi ardından ve orada
bulunan herkes Aslı’ya sarıldı. Sevinçlerine ortak olmamak elde
değildi. Yaşayacağını öğrenmiş olmaya kim sevinmezdi ki.

Aslı
öyle olmayabilirdi ama oradakiler dağın ve onun getireceği
tehlikelerin farkındaydılar. Kısa bir vakitleri vardı devam etmek
için. Aksi halde hava değişebilir ve belki de zirveye hiç
ulaşamayabilirlerdi.

Kısa
bir kutlamanın ardından Con, “Artık devam etmeliyiz” dedi.
“Zirve bizi bekler bu güzel haberin ardından”

Aslı
istemsiz şekilde tekrar zirveye baktı. İçini kaplayan korkuyu
tarif etmek imkansızdı. Daha birkaç dakika önce ulaşılabilir
olan şey şu an sadece içinin korku ile dolmasına sebep oluyordu.
Aşağı inmeli, doktorunun yanına gitmeli ve yapılması
gerekenleri yapmalıydı. Burada bulunmasının hiçbir mantığı
yoktu.

“Ben…”
diye kekeledi Aslı, “Devam edemeyeceğim sanırım. Geri dönmem
lazım”

Her şey bundan iki yıl önce küçük bir tur gemisinde işe
girince başlamıştı. Beklediğinden daha büyük bir değişiklikti
bu doğrusu. Limanda demirlemiş teknelerin bakımını yapmakla,
sürekli seyir halinde olan bir gemide çalışmak birbirinden farklı
şeylerdi. Mutluydu. İyi para kazanıyor, dilediğince gezemese bile
bir sürü yeni yer görüyor, fırsat buldukça etrafı da
dolaşıyordu. Yüz yirmi günlük dünya turuna çıkan başka bir
gemiden teklif aldığında üzerinde fazla düşünmemişti. Daha
iyi bir fırsat yakalaması zordu. Hele de işe yeni girmiş biri
iseniz. Her şey fazlasıyla güzel başlamıştı. Daha önce
çalıştığı geminin neredeyse on katı olan yeni gemideki
imkanlar diğeri ile mukayese edilemeyecek kadar iyiydi. Yolculuk
İtalya’dan başladı. Önce Akdeniz, ardından Atlantik ve Amerika
kıyıları. Turun üçte birlik kısmı su gibi geçmiş, limansız
geçecekleri en uzun menzil olan Pasifiğe açılmışlardı. İlk
birkaç gün çarşaf gibi denizde ilerlediler. Geceleri binlerce
yıldız eşlik etti yolculuklarına. Birkaç balina gördüler.
Sonra beklenmeyen bir şey oldu. Hava raporlarında nispeten hafif
geçecek diye beyan edilen fırtına hiç kimsenin tahmin edemeyeceği
kadar şiddetlendi. Limanda demirli haldeyken devasa görünen gemi
dalgaların arasında ufacık kalmıştı. Bir saat kadar ilerlediler
dalgalarla boğuşarak. Kaptan fırtınanın içinden geçebileceğini
düşünmüştü muhtemelen. Fakat denizin; her zaman olduğu gibi,
başka planları vardı. Tahliye için acil koduyla bildirim yapıldı
bir süre sonra. Yakın gemilere kurtarma için mesajlar gönderildi.
Ancak her şey için geç kalınmıştı.

Gözünü açtığında
neler olduğunu tam olarak hatırlayamıyordu. Gemi yan yatmaya
başladığında koridorda düşmemek için uğraşıp koşmaya
çabalıyordu. Yüzüne vuran suyun darbesini hatırlıyordu velakin
sonrası karanlıktı. Nasıl olup da o gemiden çıktığına ve
kıyıya ulaştığına dair en küçük fikri yoktu. Pasifiğin
ortasında, yapayalnız bir adadaydı artık. Bunu anlaması çok
uzun sürmemişti. Öyle tuhaf bir durumdaydı ki gerçek olduğunu
kabullenemiyordu. Kıyıya vurmasının beşinci gününde; akşam
üstü sahilde oturmuş batan güneşe bakıp birilerinin onu
kurtarmasını beklerken, ufukta sürüklenen kurtarma botunu fark
etmişti. Boş gibi görünüyordu. Bu mesafeden, sanki farklı
görünebilirmiş gibi. Boğazını çatlatana kadar bağırdı botta
birilerinin duyması umuduyla. Sesin gidip gitmeyeceğinden habersiz.
Umut işte. Sonra nedensiz denize atlayıp yüzmeye başladı bota
doğru. Bunu neden yaptığını daha sonraki aylarda çok düşündü.
Fakat hiçbir neden bulamadı. Orada boğulabilirdi. Mesafe uzundu ve
bota vardığında neredeyse gücünün tamamını kullanmıştı.
Ancak o gün yüzmeseydi İdil’i bulamayacaktı. Baygın haldeki
kazazedenin adını bilmiyordu o zaman tabi. Botu kıyıya döndürmeyi
başardığında vakit bir hayli ilerlemişti. Fakat sonunda
başarmıştı.

İdil’i ilk
gördüğü andan, şu ana kadar giderek artan bir aşkla sevmişti.
Onun kadar güzel ve bilgili bir kadını hayatı boyunca görmemişti.
Bir çok ülkeyi gezmişti İdil. Çok iyi okullarda okumuştu. Çok
zengindi. Çok eğlenceliydi. Bildiği her şeyin ötesindeydi. Adada
geçirdikleri bir yıla yakın süre aralarındaki mesafeleri yok
edip birlikte olmalarını sağlamıştı. Aksi bir durumda asla
gerçekleşmeyecek olan bir rüyanın içindeymiş gibi hissediyordu.
Geçen her gün bir önceki günden daha güzeldi artık. Ada
ihtiyaçlarını karşılayacak kadar büyük, diğerlerinin onları
bulamayacağı kadar küçüktü. Suat’ın da kurtarılmak veya
adadan kurtulmak için bir isteği yoktu. Ancak İdil’in isteği
doğrultusunda; adanın dört tarafına, dumanla mesaj verebilmek
için yakmaya hazır odun biriktirmişti. Yapabilecekleri tek şey.
Bir iki kez tekne yapıp denize açılmayı önermişti İdil. Önünde
sonunda birilerine rastlayacaklarını söylemişti ama adadan
kurtulmak isteyen biri için bile delice bir plandı. İkna etmeyi
başarmıştı her seferinde. Ve orada kalmışlardı.

Yedinci veya
sekizinci ayda; tarihinden çok emin değildi doğrusu, adanın
arkasından geçen ilk gemiyi görmüştü. Gemi millerce uzakta
olmasına rağmen korku içinde çalıların arkasına saklanmış,
gözden kaybolana kadar kıpırdamadan izlemişti. Geri dönmüştü
sonra İdil’in yanına. Konudan tek kelime bile bahsetmeden. İkinci
gemiyi bir ay sonra, üçüncü gemiyi de onun ardından gelen ikinci
haftada görmüştü. Sonra bunun düzenli devam eden bir tekrar
olduğunu fark etmişti. Gemiler her altı günde bir aşağı yukarı
aynı uzaklıktan ve aynı mevkiden geçiyorlardı. Sabahın erken
saatlerinde geçmeleri en büyük avantajıydı. İdil her şeyi terk
etse de eski alışkanlığı olan geç kalkma huyunu terk etmemişti.
Her altı günde bir, büyük bir özen ve dikkatle İdil’i gece
geç saatlere kadar uyanık tutmaya, onu da yapamazsa kurdukları
barakadan uzaklaştırmamaya çalıştı. Tek istediği rüyasına
devam edebilmekti.

Siz ne kadar plan
yaparsanız yapın hayatın hep ayrı planları vardır. Her şeyi
unuttuğu ve sabaha kadar seviştikleri gecenin sabahı tam da
altıncı güne denk geliyordu. Hiç yapmamasına rağmen kahvaltı
için bir şeyler toplamaya karar veren İdil; yengeç topladıkları
sahile, adanın arkasına gitti. Çığlıklarla uyandığında ne
olduğunu anlamaya çalıştı Suat bir süre. Adada yırtıcı
hayvan yoktu. Sonra… sonra… kelimeleri seçebildi yarım yamalak
kendine geldiğinde.

“Gemi… Gemiyi
gördüm Suat. Sonra ateşleri yaktım”. Nefes nefeseydi İdil.
“Hepsini yaktım… Gördüler bizi galiba. Bir siren sesi
duyduğumdan eminim. Görmüş olmalılar…!”

Dumanlar
yükseliyordu adanın dört bir tarafından gök yüzüne. Ve
yanılmıyordu İdil, görmüşlerdi onları. Önce bir tekne,
ardından gemiye alındılar. Haber çok kısa sürede dört bir yana
yayıldı. Beş günlük yol vardı önlerinde. İdil’in arada bir
bahsettiği Gökhan aradı ikinci gün gemiyi. İdil’i hiç o kadar
mutlu görmediğini düşündü. Dedikleri gibi beşinci gün limana
vardılar. Sahilde devasa bir kalabalık ve basın ordusu. Onları
bekliyorlardı heyecanla. Karaya ilk ayak bastıklarında önlerinde
onlarca gazeteci ve kameraman. Biri mikrofon uzattı aralarından.
Gazetecilere daha yakın olan İdil’in tam önünde.

“İdil Hanım,
nasıl hayatta kaldınız”

“Suat sayesinde”
dedi İdil gülümseyerek, “Onun arkadaşlığı ve dostluğu
sayesinde”

Annesi çıktı
kalabalığın arasından sonra. Suat büyük bir mutlulukla sarıldı
ona. Babasını hayatı boyunca ilk kez ağlarken gördü orada.
Sonra her şey hızlandı. Gökhan, gazetecileri yardı ve İdil’e
sarıldı. “Dostluğu ve arkadaşlığı”…

İki kez daha gördü
İdil’i. Röportaj için bir araya getirdiler onları. Gözlerine
bakıp bir şeyler söylemek istedi laf arasında. Onu ne kadar
sevdiğini ve özlediğini söylemek. İdil ise ayrı bir insanmış
gibi. Evlerine davet ettiler bir kez de. Akşam yemeği için.
Gitmedi. O günün ardından hiçbir yere gitmedi ve yaşadığı
hikayeyi hiçbir yerde anlatmadı. Tek bir gün bile. Ve asla o ismi
ağzına almadı…