Durmaları için neden yok. Orada olmaları için de. Yıllardır ve belki asırlardır, orada duruyorlar.

Kadın elindeki kağıdı uzatıyor sessiz.

Eskimiş, zaman içinde solup yıpranmış. Yazı üstünde belli belirsiz. Adam alıp kağıdı bakıyor. Gözlerindeki koca boşluk içine açılıyor. Orada hiçbir şey yok.

Gözleri seçemiyor yazıyı. Kısıyor. Güneş belli belirsiz bulutlar arasından ışık saçıyor. Konuşmak için erken. Susmak içinse geç. Seni seviyorum yazıyor kağıdın üstünde. Burada üstünde yazı olacak başka hiçbir şey yok. Sadece eskimiş kağıt. “Ölüler” diyor adam, “Birbirini sever mi?”.

Dümdüz ovanın ortasındaki tek yükseltide. “Ölü müyüz” diyor kadın.

İçindeki boşluğun açıldığı bomboş gözlerini açarak. “Öyle olmalı” diyor adam fısıldayarak. “Olsun” diyor kadın, “Seni sevmeme engel mi?”.

Bomboş gözlerini kaldırıp kağıttan, “Onu da bilmiyorum” diyor adam. Sesi hüzünlü.

Ölüler hüzünlü olur mu sahi? Kadının aklına takılıyor ama sormuyor. Güneşin ışıkları içlerinden geçiyor. Canlılar için üzülen iki ölü. Akıllarında sorular, susuyor. “Peki onlar?” diyor kadın, “Onlar da bizim için üzülüyor mu?”. Adam önce kağıda sonra kadına bakıyor. “Onlar da bizim için üzülüyor” diyor hüzünlenerek. “Onlar da bizim için…”

Hani, şöyle hazırlarda bir yerlerde bekleyen, şak diye söylenebilecek.

Şundan şundan dolayı böyleyim deyip izah edeceksin. Anlayacak bunu soran. Başka bir şey sormaya ihtiyaç duymayacak.

Peki ya bilmiyorsan, neden böyle olduğunu? Nerede, ne zaman bu hale geldiğine dair bir fikrin yoksa peki?

İşte o zaman sorunun peşine bir cevap gelmiyor. Saçmalıyorsun.

Aradan zaman geçiyor ve şunu duyuyorsun, “Neden böylesin?” ama bu kez öğrenmek için sormuyorlar.

Aslına bakarsan anlamak gibi bir niyetleri de hiç yok da neyse… ne anlatıyordum.

Evet, “Neden böylesin?” diye soruyorlar. Ancak bu kez cevap istediklerinden değil. Daha çok şöyle bir mana var tonlamanın altında, “Bu yaptığın şeylerin hiçbiri doğru değil.

Ne bok yiyorsun sen?”. Sonrası yok zaten. Hükümlerini verip, “Bu da manyağın biri işte” deyip geçiyorlar. O yüzden bir cevabın olmalı.

İlk kez sana, “Neden böylesin?” dediklerinde vereceğin güzel, sade ve anlaşılır bir cevap.

Onlar kendilerini temize çıkarmadan önce keşke cevabı bulsam…

Oturup yazmaya başla. 

Kelimeler sana yol gösterir. Bir, iki, üç,
dört, beş… bu kadarı yeter. Hayat senin istediğin gibi olmaz.
Tek kelime. Çıkar…! Cümle değişti. Hayat senin istediğin
gibi. Artık iyi bir yerdesin. Say…! Saymak iyidir. Bir, iki, üç,
dört. Fakat bir mesele var gibi. Aslı olmadı yine. Hep bir şeyler
gibi. Oturup yazmaya başladım. Kelimeler bana yol gösteriyor.
Gibinin bir anlamı olmalı. Yok! Hayat senin istediğin. Saymaya
devam et. Bir, iki, üç. O halde sen istedin. Neyi istedin? Gibi?
Bir şey istemiş olmalısın. Ama istemedin. Yol tuhaf bir yere
gidiyor. Kelimeler buradan gelmemeliydi. Moralin bozulabilir. Kimse
sana sormadı. Sor… ma… dı. Neden? Say…! Yılları say! Ayları
say! Günleri say! Pazartesi, salı, çarşamba, perşembe, cuma. Bu
kadarı yeter gibi. Yine gibi?! Başa dön. Ne dedik, oturup yazmaya
başla. Başladım. Bir şey bana yol gösterecekti? Ah evet,
kelimeler. Gösterdi. Görmüş olmalısın. Bitmesi gerekli.
Başlayan şey biter. Biten şey? Hayat senin. Bunu anladığını
umuyorum. Çünkü kelimeler. 

Say…! bir, iki… bitti.